Książki Ałbeny Grabowskiej cieszą się sporą popularnością. Na podstawie jej bestsellerowej sagi TVP nakręciło serial „Stulecie Winnych”. Pisarka tworzy powieści obyczajowe, psychologiczne, kryminały, pisze też dla dzieci. Z wykształcenia jest neurolożką, specjalizującą się w pomaganiu dzieciom chorującym na padaczkę. Dopiero od dziewięciu lat pisze książki, które okazują się niezwykle zróżnicowane gatunkowo. Za kilka dni będzie można sięgnąć po „Matki i córki” najnowszą powieść Ałbeny Grabowskiej. Czytaj dalej
„Matki i córki” – Ałbena Grabowska
2
Wracam po krótkiej nieobecności, bo obowiązki zawodowe sprawiły, że nie było szans na czytanie, a tym bardziej na pisanie. Udało mi się jednak w poznać najnowszą książkę Anny Sakowicz. Pisarki, której nie trzeba przedstawiać tym, którzy regularnie tu zaglądają. Autorka mieszka w moich okolicach i miło śledzi się rozwój kariery kogoś, kogo się zna. Anna Sakowicz pochodzi wprawdzie ze Stargardu, ale postanowiła się przenieść do Starogardu (uwaga: te dwie miejscowości, które wymieniłam, to nie jest pomyłka). Czytam kolejne powieści pisarki i widzę, jak stopniowo zdobywa coraz większe uznanie i wierną rzeszę czytelników. Myślę, że najnowsza powieść „Na dnie duszy” sprawi, że będzie ich jeszcze więcej. 
Warszawa jest dla nas ważna jako stolica kraju, w którym żyjemy. Jednak wciąż jest to miasto niedoceniane, często traktowane z dystansem. Niektórzy postrzegają Warszawę jako cmentarz po tym, co spotkało jej mieszkańców podczas drugiej wojny światowej. Wtedy jednak nie po raz pierwszy uległa zniszczeniu. Dzięki książce „Hotel Varsovie. Klątwa lutnisty” Sylwii Zientek mamy okazję poznać bliżej miasto, a także historię stolicy. 
Pierwsze zdanie powieści jest niezwykle ważne. Właśnie ono pozwala czytelnikowi już od początku zachwycać się danym dziełem. Za jego sprawą odkrywamy, czy dana książka trafia w nasz gust czytelniczy i czy będzie to zachwyt od pierwszej chwili. Jakiś czas temu wydano powieść „Piękno to bolesna rana”. Napisał ją Indonezyjczyk, Eka Kurniawan, ale na język polski przetłumaczona została z angielskiego. Łatwo się domyślić, że już początek książki bardzo mnie zaintrygował. Zaczyna się ona od następujących słów: „Pewnego pięknego popołudnia, w marcu, Dewi Ayu wstała z grobu, w którym przeleżała dwadzieścia jeden lat.” (s. 7). 
Simona Kossak urodziła się w rodzinie malarzy, ale sama oddała swoje serce przyrodzie. Jej historia nie jest mi obca, ponieważ czytałam biografię
Wydawnictwo Czarna Owca posiada w swojej ofercie książki ze Szmaragdowej serii. Kiedy sięgamy po te powieści, możemy się spodziewać, że otrzymamy historie, w których istotne są losy rodzin w trudnych czasach. Nawet w najgorszych historycznie momentach ludzie kochali, ale przeżywali dodatkowe dramaty. Natomiast dzieje tak istotne dla losu danego kraju czy narodu, jeszcze bardziej komplikowały ich perypetie, a „Cuda przeszłości” Chantel Acevedo właśnie łączą w sobie te wszystkie elementy.