Jak często zaglądacie do muzeów? Instytucje kultury kojarzą się wielu z nas jako miejsca, w których niewiele nie dzieje, a w czasie zwiedzania potrzebne są specjalne kapcie, by nie niszczyć starych parkietów. Dzisiaj muzea są jednak zupełnie inne. Nie brakuje w nich elektroniki, współczesnej technologii, byle tylko przyciągnąć potencjalnych nabywców biletów. Heather McGowan zabierze nas za sprawą powieści „Przyjaciele muzeum” do takiej instytucji, w której życie aż kipi, a dzieła sztuki stanowią tło dla niezwykle dynamicznej akcji. Czytaj dalej
„Przyjaciele muzeum” – Heather McGowan
Odpowiedz
Eugenia Kuzniecowa jest jedną z ważniejszych pisarek ukraińskich młodego pokolenia. Jej książki docierają również do polskich czytelników i są przez nich doceniane. Do tej pory miałam okazję poznać 
Jenny Erpenbeck jest cenioną niemiecką pisarką. Uważana jest za poważną kandydatkę do Literackiej Nagrody Nobla. Nie czytałam dotąd żadnych jej książek, ale udało mi się to zmienić za sprawą „Kairos”, powieści, za którą Jenny Erpenbeck otrzymała w 2024 roku Międzynarodową Nagrodę Bookera. Na język polski przetłumaczyła tę książkę Eliza Borg. Opowieść o romansie dziewiętnastoletniej Kathariny z mężczyzną ponad trzy dekady starszym może nie brzmi jakoś zachęcająco, w tej historii zobaczymy jednak coś więcej. 
Miłośnikom polskiej literatury nie trzeba przedstawiać Macieja Siembiedy. Szczególnie cenią sobie autora ci, którzy nie odrzucają prozy kryminalnej, łączącej w sobie często wątki historyczne. Tak będzie również w przypadku najnowszej publikacji Macieja Siembiedy. Tym razem jednak nie dostajemy ciągu dalszego cyklu z Jakubem Kanią w roli głównej, a powieść niezależną. Przeniesiemy się w okolice świętokrzyskich lasów. Na Łysej Polanie według legend spotykały się wiedźmy, a na Czarciej Polanie diabeł poległ pod ciężarem dźwiganego przez siebie kamienia. 
Kristina Sabaliauskaitė dała się poznać polskim czytelnikom dzięki powieści „Silva rerum”. Nie udało mi się jeszcze poznać tej historii, ale nie pominęłam najnowszej. „Cesarzowa Piotra” na Litwie, skąd pochodzi pisarka, stała się jedną z najważniejszych książek. Wydawca podaje, że jest to litewskie dzieło wszech czasów. Teraz, za sprawą tłumaczenia Elizy Deszczyńskiej, powieść ma szanse zaistnieć i u nas. Na razie otrzymujemy pierwszą część dylogii. 
Francuska pisarka, Carole Martinez, została laureatką polskiego Wyboru Nagrody Goncourtów 2024 za książkę „Śpij snem otępiałym”. Zastanawiałam się skąd się wzięła ta nagroda. Okazało się, że jest to wyróżnienie przyznawane przez jury złożone ze studentów filologii romańskiej dwunastu polskich uniwersytetów. Sam pomysł narodził się w 1998 roku w Instytucie Francuskim w Krakowie, przy współpracy z Uniwersytetem Jagiellońskim, by promować wartościową francuską literaturę, by dotarła do polskich odbiorców. Przyznam, że dałam się skusić, gdyż nie czytałam debiutanckiej książki autorki, pt. „Soledad znaczy samotność”, więc nie znałam stylu Carole Martinez.