Jak często zaglądacie do muzeów? Instytucje kultury kojarzą się wielu z nas jako miejsca, w których niewiele nie dzieje, a w czasie zwiedzania potrzebne są specjalne kapcie, by nie niszczyć starych parkietów. Dzisiaj muzea są jednak zupełnie inne. Nie brakuje w nich elektroniki, współczesnej technologii, byle tylko przyciągnąć potencjalnych nabywców biletów. Heather McGowan zabierze nas za sprawą powieści „Przyjaciele muzeum” do takiej instytucji, w której życie aż kipi, a dzieła sztuki stanowią tło dla niezwykle dynamicznej akcji. Czytaj dalej
„Przyjaciele muzeum” – Heather McGowan
Odpowiedz
Michał Paweł Urbaniak w ubiegłym roku zadebiutował powieścią 
Autorka książki „Kobiety z obrazów”, Małgorzata Czyńska, jest dziennikarką, pisarką, historykiem sztuki. Napisała do tej pory dziewięć książek i choć nie czytałam wcześniejszych, już z krótkich opisów można zauważać, że pojawia się w nich temat sztuki. Czy to będą biografie, czy wywiady, wszystkie przybliżą nam ludzi związanych z malarstwem. W najnowszej książce będzie mowa o kobietach, które podziwiamy na obrazach. Kim były te osoby? 
Pisarka Radka Denemarková jest świetnie znana miłośnikom literatury czeskiej. W ubiegłym roku na język polski przetłumaczony została jej powieść „Kobold” i „Zegar z ołowiu”. Teraz otrzymujemy kolejną książkę, dramat „Wady snu. Trzydzieści mrugnięć Oka” w tłumaczeniu Olgi Czernikow. Bohaterkami tej sztuki są, podobnie jak w dramacie antycznym, tylko (i aż) trzy osoby: Sylvia Plath, Virginia Woolf i najbardziej zaskakująca w tym towarzystwie: Ivana Trump. Co je łączy, a co dzieli? 
Nie miałam jeszcze okazji, by sięgnąć po twórczość Moniki Mostowik. Dawa lata temu pisarka wydała książkę pt. „Patrzę”, ale czytelnicy musieli czekać na nią niemal dziesięć lat. Niedawno pojawiła się najnowsza publikacja Moniki Mostowik. „Zanim stanę się lalką” to opowieść o poszukiwaniu siebie w procesie tworzenia. Otrzymujemy monolog lalkarki wyrażającej siebie podczas wykonywania lalek. Kim jest narratorka? 
Dzięki „Mojej walce” Karl Ove Knausgård zyskał sławę nie tylko w Skandynawii, ale również poza nią. Jedni twierdzą, że jest „norweskim Proustem”, inni widzą w nim pasożyta, który dla sławy wykorzystał rodzinę. Czas pokaże, czy rzeczywiście mamy do czynienia z grafomanem, czy może wybitnym pisarzem. Jeśli jednak czytelnik sięgnie po sześć części dzieła Knausgårda, będzie miał wrażenie, że coś wie na temat jego życia. Autor nie ukrywa wątków biograficznych, wręcz odwrotnie, odsłania się w tej niezwykle obszernej książce, pokazując własne problemy, uczucia, przemyślenia, wady i zalety.