Magdalena Parys każe swoim czytelnikom ćwiczyć się w cierpliwości. Sprawdziłam na blogu, kiedy czytałam dwie części „Trylogii berlińskiej” i było to odpowiednio w 2015 i 2020 roku. „Floren” stanowi zwieńczenie głośnej trylogii. Powieść zaliczana jest do literatury political fiction, a sama pisarka uznawana jest za osobę o przenikliwym umyśle, która potrafi patrzeć w przyszłość lepiej niż inni i dlatego jej wizje są uznawane za niemal prorocze. Tak było w przypadku „Księcia”, którego właśnie uznawano za historię wizjonerską. Po sześciu latach od premiery drugiego tomu doczekałam się zamknięcia „Trylogii berlińskiej”. Czy „Floren” okaże się równie przenikliwy, jak poprzednia powieści Magdaleny Parys? Czytaj dalej
„Floren” – Magdalena Parys
Odpowiedz
Jako miłośniczce powieści historycznych, trudno mi było przejść obojętnie obok premiery powieści „Isola” Allegry Goodman. Amerykańska pisarka, której na język polski przetłumaczono wcześniej chyba tylko jedną powieść, została za „Isolę” wręcz obsypana nominacjami, wyróżnieniami i nagrodami literackimi. Rok po amerykańskiej premierze została przełożona na język polski przez Monikę Popławską. O czym jest ta powieść i dlaczego tk zawładnęła sercami czytelników i krytyków? 
Wielu czytelnikom nie trzeba przedstawiać Anny Kańtoch, uznanej polskiej autorki fantastyki oraz powieści kryminalnych. Po prostu cierpliwie czekają na kolejne książki autorki. Wielkim powodzeniem cieszy się cykl o Krystynie Lesińskiej, emerytowanej policjantce, której życie naznaczone zostało zagadką związaną z zaginięciem brata. W ostatniej części tetralogii noszącej tytuł „Zima pożegnanych” pisarka już samym tytułem skłania nas do zastanowienia: czy otrzymujemy zamknięcie historii i tym samym ostatnią porę w roku? A może powinniśmy na tytuł spojrzeć w sposób bardziej przenośny niż dosłowny? 
„Pod właściwym sercem”, czyli najnowsza powieść Anny Sakowicz, która niedawno miała premierę, kilka dni temu dotarła do moich rąk, więc trudno mi było się powstrzymać przed zatopieniem się w lekturze. Zresztą dlaczego miałabym sobie ograniczać sięganie po coś, co sprawia wielką przyjemność? Chyba tylko po to, by sobie dawkować ją małymi porcjami, by dłużej czerpać radość z poznawania wartościowych opowieści. Anna Sakowicz od lat daje swoim czytelnikom wiele takich historii, które przenoszą nas w świat opowieści historycznych, obyczajowych, czy przeznaczonych dla młodszych czytelników. Tym razem autorka porusza kwestię surogacji. Temat, który mnie zupełnie nie kojarzy się z Polską, ponieważ u nas surogacja jest przecież zakazana. 
Kiedy pytam dzieci, kim chciałyby zostać w przyszłości, często słyszę odpowiedzi typu: strażak, policjant, lekarz. Im jednak starsze są osoby pytane, zaczynają się marzenia o tym, by zostać Youtuberem, czy influencerem działającym w popularnych mediach społecznościowych. Pewne nazwy jeszcze nie zagnieździły się dobrze w polszczyźnie, a za chwilę mogą zniknąć. Pojawią się nowe zawody, do których nie przygotowujemy w szkołach. Można się zastanowić nad rolą edukacji. Czego należałoby uczyć maluchy, skoro świat będzie inny niż obecnie, gdy pojawią się na rynku pracy? Marek Szymaniak w książce „Młócka. Reportaże o pracy przyszłości” pokazuje nam, że przyszłość już tu jest i ma na nas określony wpływ. 
Powieść „Grzeszni chłopcy” napisał Bai Xianyong, znany na Zachodzie jako Pai Hsien-yung. Urodził się 11 lipca 1937 roku w Guilin w Chinach i jest uznawany za jednego z najważniejszych współczesnych pisarzy tajwańskich oraz pioniera azjatyckiej literatury LGBTQ. Tożsamość pisarza ma tu spore znaczenie, gdyż Pai Hsien-yung jest synem Baia Chongxi, słynnego generała Kuomintangu. Jeszcze jako dziecko Pai w wyniku chińskiej wojny domowej uciekł wraz z matką i rodzeństwem do Hongkongu, a w 1952 roku zamieszkał na Tajwanie. O literaturze ze wschodniej części globu niewiele wiem, więc z zainteresowaniem przyjęłam informację o wydaniu „Grzesznych chłopców”, choć miałam też obawy, czy uda mi się w pełni zrozumieć przesłanie tej historii.