Drugą powieścią Artura Urbanowicza, którą poznałam, jest „Paradoks”. Zaczęłam od „Grzesznika”, a teraz przyszła kolej na następną historię. Mam nadzieję, że będę miała szansę na sięgnięcie po następny tytuł, ponieważ pod koniec września premierę miał „Deman”. Najnowsza książka autora trafiła już w ręce czytelników. Ciekawa jestem, czy opinie odbiorców będą jeszcze bardziej zachęcające do sięgnięcia po powieść, jak te dotyczące poprzednich książek? Czytaj dalej
„Paradoks” – Artur Urbanowicz
2
Wojciech Chamier-Gliszczyński zadebiutował powieścią „Portrecista psów”. Otrzymał za tę książkę nominację do Nagrody Literackiej ArtRage 2020. Jednak swoją przygodę z literaturą zaczął wcześniej, bo w 2004 roku, kiedy publikował swoją twórczość poetycką w szczecińskim piśmie „Artefakt”. Autor na co dzień pracuje jako radca prawny. Tytuł „Portrecista psów” intryguje, ale najbardziej zaskoczyło mnie to, co znalazłam wewnątrz tej historii. 
Historie o charakterze kryminalnym cieszą się niesłabnącym powodzeniem. Mamy jednak najczęściej do czynienia z fikcją. Dlaczego jednak takim powodzeniem cieszą się filmy, książki i podcasty opisujące prawdziwe zbrodnie? Każdy, kto czytał „Z zimną krwią” Trumana Capote z pewnością w napięciu śledził tę historię. Książki o parte na prawdziwych wydarzeniach kryminalnych nazywane są z języka angielskiego True crime i należą do literatury reportażowej, non-fiction. „Obsesja zbrodni” Michelle McNamara to przykład właśnie takiej literatury. 
Nie miałam jeszcze okazji, by sięgnąć po twórczość Moniki Mostowik. Dawa lata temu pisarka wydała książkę pt. „Patrzę”, ale czytelnicy musieli czekać na nią niemal dziesięć lat. Niedawno pojawiła się najnowsza publikacja Moniki Mostowik. „Zanim stanę się lalką” to opowieść o poszukiwaniu siebie w procesie tworzenia. Otrzymujemy monolog lalkarki wyrażającej siebie podczas wykonywania lalek. Kim jest narratorka?