Tylko literatura pozwala przenosić się nie tylko w dalekie miejsca, nie ruszając się z fotela, ale daje nam także szansę podróżowania w czasie. Niedawno czytałam książkę Mirosława Wlekłego pt. „Tu byłem. Tony Halik”, dzięki której znalazłam się w Argentynie, zaraz po drugiej wojnie światowej. Teraz, dzięki powieści „Czwartkowe wdowy”, Claudii Piñeiro, trafiłam na strzeżone osiedle pod Buenos Aires z lat dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku. Przedmieścia przeznaczone dla najbogatszych, gdzie można zostawiać otwarty dom i nikt przypadkowy tu nie trafi, ponieważ ani strażnicy, ani barierki na to nie pozwolą. Czytaj dalej
„Czwartkowe wdowy” – Claudia Piñeiro
11
Javier Cercas jest Katalończykiem, który pisze po hiszpańsku. 19 sierpnia będzie gościem festiwalu 
Reportaż Katarzyny Boni „Ganbare! Warsztaty umierania” premierę miał ponad rok temu, a obecnie tytuł znalazł się na liście dziesięciu książek nominowanych do Nagrody im. Ryszarda Kapuścińskiego za Reportaż Literacki. Autorka publikuje w magazynach podróżniczych, ale też „Dużym Formacie”. Zajmuje się przede wszystkim Azją, gdzie spędziła kilka lat. Razem z Wojciechem Tochmanem napisała reportaż „Kontener”, w którym mowa o syryjskich uchodźcach w Jordanii. „Ganbare! Warsztaty umierania” to w zasadzie debiut książkowy Katarzyny Boni, jeśli nie liczyć reportażu współtworzonego z autorem „Eli, Eli”. 
Trudno przejść obojętnie obok tekstów Doroty Masłowskiej. Pisarki, która przejęła kontrolę nad literackim światem książką „Wojna polsko-ruska pod flagą biało-czerwoną”, mając zaledwie dziewiętnaście lat. Potem otrzymała Nagrodę Literacką Nike za powieść „Paw królowej”. Było to w 2005 roku, czasach zamierzchłych, kiedy wciąż jeszcze pisarz dzięki nagrodom stawał się rozpoznawalny. Autorka zajęła się tworzeniem dramatów, pisze też felietony. Właśnie wydano zbiór jej tekstów z lat 2014-2016 pt. „Jak przejąć kontrolę nad światem, nie wychodząc z domu?” Niektórzy mogą je znać, ze względu na to, że były one publikowane w internetowym magazynie kulturalnym Dwutygodnik. 
Dorastanie w czasach PRL-u kojarzy się z ponurą szarością. Była jednak taka para, która potrafiła ubarwić nasze zwyczajne życie. Tony Halik i Elżbieta Dzikowska w programie „Pieprz i wanilia” opowiadali o swoich niezwykłych podróżach. Pokazywali filmy z miejsc dla nas egzotycznych, ponieważ wtedy nikomu się jeszcze nie śniło, że będzie można bez problemu przekraczać granice państw. Prócz niezwykłych obrazów otrzymywaliśmy barwne opowieści. Nic dziwnego, że przed telewizorami zasiadała cała Polska. 
O powstawaniu książki „Miasto Archipelag” Filipa Springera dowiedziałam się dosyć wcześnie. Stało się tak, ponieważ co jakiś czas słuchałam wywiadów z pisarzem, które prowadził Michał Nogaś w radio, tam również regularnie dowiadywałam się jak przebiegają prace nad tym projektem. Oprócz tego lubiłam słuchać tego, co miał do powiedzenia Filip Springer na temat swoich wcześniejszych książek, kiedy kilka razy gościł na festiwalu Literacki Sopot. „Miasto Archipelag. Polska mniejszych miast” to nie tylko książka. Można również prześledzić stronę internetową