Tematem przewodnim tegorocznego festiwalu Literacki Sopot była literatura francuska. Nie zabrakło jednak i polskich pisarzy. W ramach spotkań na plaży gościł między innymi Marcin Wicha. Tradycją jest, że na plaży przy Klubie Atelier odbywa się cykl rozmów z wybitnymi autorami, nagradzanymi i nominowanymi do Nagrody Literackiej Nike. Prowadził je (po raz piąty) Michał Nogaś. Postanowiłam sięgnąć po książkę, która choć niepozorna objętościowo, wyróżnia się treścią, a jej okładka przyciąga wzrok. „Rzeczy, których nie wyrzuciłem” to z jednej strony esej, a z drugiej można ją traktować jako rodzaj autobiograficznych wspomnień autora książki, albo opowiadań, które łączy postać matki pisarza. Czytaj dalej
„Rzeczy, których nie wyrzuciłem” – Marcin Wicha
8
Książka „Tylko Lola” Jarosława Kamińskiego została uznana przez magazyn „Polityka” za najlepszą polską powieść roku 2017. Teraz znalazła się w półfinale Angelusa, czyli Literackiej Nagrody Europy Środkowej. Historia Niny Molskiej oraz Lidii Kowal to dwie narracje, które się przeplatają i dają nam obraz powojennej polski, choć cofamy się również do dwudziestolecia międzywojennego, by poznać tytułową Lolę i zobaczyć życie rodziny żydowskiej. Najważniejsze okazują się wydarzenia z 1968 roku, dostrzegamy wybuch antysemickich działań i ich konsekwencje. 
Co to znaczy być dobrą matką? Kiedy kobieta urodzi dziecko, zakłada się, że instynkt macierzyński będzie niezwykle silny i sprawi, że matka od razu będzie wiedziała, co robić. Tyle, że oprócz obdarowywania dziecka uczuciem, potrzebne są pewne umiejętności. Dlatego może się zdarzyć, że kobieta nie uważa się za dobrą matkę. Błądzi w ciemnościach i stopniowo uczy się swojego dziecka. Co jednak, jeśli nie wszystko dzieje się po jej myśli? Macierzyństwo rzadko bywa sielanką, a młode matki odkrywają, że zostały oszukane. Wszak nie tak przedstawiano im przyszłość. Na dodatek to tylko jeden z trzech głównych aspektów, w których należy się wykazać. Jest jeszcze kariera zawodowa oraz związki uczuciowe. Czy da się to wszystko pogodzić, a na dodatek być osobą szczęśliwą? Główna bohaterka powieści „Macocha” nie sprawia wrażenia osoby spełnionej, a swoje lęki i wyrzuty sumienia topi w morzu alkoholu. 
Po lekturze „Czwartkowych wdów” Claudii Piñeiro oraz po spotkaniu z pisarką na festiwalu Literacki Sopot, nabrałam ochoty na kolejną jej powieść. Obecnie przetłumaczono trzy książki argentyńskiej autorki. „Betibu” jest drugą, po którą udało mi się sięgnąć. Oba tytuły łączy to, że są to historie o charakterze kryminalnym. Kiedy jednak przyjrzymy się tym opowieściom bliżej, zobaczymy znacznie więcej. W „Betibu” również otrzymamy analizę współczesnego społeczeństwa, nie zabraknie też ciekawych portretów psychologicznych, a także humoru. 
Dzięki festiwalowi Literacki Sopot miałam okazję przyjrzeć się nieco lepiej twórczości pisarzy hiszpańskojęzycznych, a także dowiedzieć się nieco więcej o krajach, w których tego języka się używa. Tym razem sięgnęłam po powieść bardzo młodej pisarki Aury Xilonen. „Jankeskiego fajtera” napisała mając zaledwie dziewiętnaście lat. Przeczytałam gdzieś o autorce, że jest „meksykańskim objawieniem” oraz, że ma wiele wspólnego z Dorotą Masłowską. 
Artur Domosławski jest reporterem, który pracował w „Gazecie Wyborczej”, a następnie w „Polityce”. W kręgu jego zainteresowań są kraje Południa, takim tematem zajmuje się również w swoich książkach. Rozgłos przyniosła mu biografia „Kapuściński non –fiction”, która wywołała dyskusję na temat granic w biografii, reportażu i literatury faktu. Udało mi się sięgnąć po najnowszą książkę tego autora, wydaną w 2016 roku, pt. „Wykluczeni”. Reportaż znalazł się na liście książek nominowanych do nagrody Nike.