Wojciecha Chmielarza z pewnością nie trzeba przedstawiać miłośnikom powieści kryminalnych. Sięgam po książki tego autora, tak szybko, jak tylko mam okazję. „Za granicą” poznałam w czasie urlopu z myślą, że dzięki niej poczuję się tak, jak bym była nie w domu, ale w ciepłej Chorwacji, ponieważ właśnie tam rozgrywa się akcja powieści. Przyznam jednak, że wcale jednak bym nie chciała doświadczyć tego, co spotka głównych bohaterów powieści „Za granicą”. Byłoby jeszcze gorzej, gdybyśmy wybierali się w podróż i przytrafiłyby się nam podobne sytuacje, jak bohaterom książki Wojciecha Chmielarz. Klątwa mogłaby się zacząć od podwózki autostopowiczki. Czytaj dalej
„Za granicą” – Wojciech Chmielarz
2
Nie śledzę forów internetowych, na których gromadzą się miłośnicy twórczości Lucy Maud Montgomery. Jednak po burzy, jaką wywołało tłumaczenie książki „Anne z Zielonych Szczytów”, wydaje mi się, że nastąpił już względny spokój. Mnie nowy przekład skłonił do przypomnienia sobie tej serii. Do tego całego włożenia kij w mrowisko przyczyniła się Anna Bańkowska. Tłumaczka dokładnie wyjaśniła nieprzekonanym, dlaczego zmieniła imiona i nazwiska bohaterom. Okazuje się, że po prostu przywróciła ich oryginalną formę, zgodnie ze współczesnymi zasadami sztuki translatorskiej. 
Z czym kojarzy nam się kamper, albo przyczepa kempingowa? Mnie przede wszystkim z wakacjami dla emerytów, głównie Niemców, którzy to postanowili odbyć podróż życia. Tymczasem w książce „Nomadland” Jessiki Bruder otrzymujemy zupełnie inny obraz. Ludzi pozbawionych domu i zmuszonych do życia w drodze. Wszystko to dzieje się w Stanach Zjednoczonych Ameryki. Dla tych, którym USA jawi się jako amerykański sen, będzie to trudne do uwierzenia, że właśnie w tym kraju, tak wiele osób nie ma szans na emeryturę i godne życie. 
Wszyscy świetnie znają się na szkole (zwłaszcza na krytyce tej instytucji), bo przecież w końcu każdy spędził w niej ładnych parę lat. Czy wszyscy wspominają ją z sentymentem? A może w pamięci pozostały tylko koszmarne doświadczenia? Przyznam szczerze, że temat związany z edukacją jest mi bliski. Chętnie sięgam po książki, które ukazują współczesną szkołę, szczególnie z perspektywy nastolatków. Ludzi, którzy jeszcze nie są dorośli, a już nie czują się dziećmi. W debiutanckiej powieści Jarka Szulskiego zatytułowanej „Zdarza się”, wydanej kilka lat temu, można temu aspektowi przyjrzeć się bliżej. 
Jaki związek ma największą szansę na to, by nie zakończył się rozczarowaniem? Okazuje się, że współcześni znaleźli sposób, by zminimalizować ryzyko rozpadu relacji międzyludzkich. Otóż, wystarczy nie wiązać się z nikim, a bardziej postawić na docenianie siebie. Dzisiaj coraz bardziej popularne staje się zjawisko zwane sologamią. Taki człowiek z założenia nie szuka do pełni szczęścia drugiej osoby, nie potrzebuje nikogo poza sobą. W Kanadzie czy Korei Południowej popularne są nawet śluby solowe. Kobiety mogą założyć upragnioną białą suknię, a poza tym czuć się bezpiecznie, ponieważ w takim związku nigdy się nie zawiodą. 
Anita Scharmach debiutowała w 2016 r powieścią „Mogę wszystko”. Niedawno, nakładem wydawnictwa Prószyński i S-ka., ukazała się jej najnowsza książka pt. „Miłość na gigancie”. Postanowiłam sięgnąć po tę powieść, gdyż miałam okazję poznać autorkę osobiście chyba dwa lata temu podczas spotkania miłośników książek „A może nad morze? Z książką”. Anita Scharmach zawsze zaraża wszystkich uczestników imprezy swoim pozytywnym nastawieniem i zaraźliwym śmiechem. Dlatego uznałam, że „Miłość na gigancie” będzie właśnie pełna humoru oraz pozytywnych emocji i nie pomyliłam się.