Wszyscy chyba kojarzą „Anię z Zielonego Wzgórza” kanadyjskiej pisarki Lucy Maud Montgomery. Książkę zaliczamy od dawien dawna do klasyki, która zawędrowała na listy lektur. Czy przez te wszystkie lata historia się zestarzała? Wydawało się że tak, ale za sprawą nowego tłumaczenia Anny Bańkowskiej okazało się, iż opowieść jest ponadczasowa. Wymagała odświeżonego przekładu, zgodnego ze współczesnymi kanonami. Tak Ania stała się Anne. Wywołało to wiele kontrowersji, choć krytyczne czy sceptyczne głosy obecnie przycichły. Anna Bańkowska robi swoje i tłumaczy kolejne części. Czytaj dalej
„Anne ze Złotych Iskier” – Lucy Maud Montgomery
Odpowiedz
Tanya Talaga jest dziennikarką śledczą pracującą dla „Toronto Star”. Autorka książki „Siedem opadłych piór” zajęła się problemem, jaki dotknął rdzennych mieszkańców Kanady. W książce zobaczymy, co wspólnego mają niewyjaśnione zgony siedmiorga uczniów w Thunder Bay, z rasizmem. Autorka książki jest Kanadyjką posiadającą korzenie rdzenne i polskie. Jej przodkowie pochodzących z First Nations uczęszczali do szkoły rezydencjalnej, o której między innymi opowie autorka. 
Nie śledzę forów internetowych, na których gromadzą się miłośnicy twórczości Lucy Maud Montgomery. Jednak po burzy, jaką wywołało tłumaczenie książki „Anne z Zielonych Szczytów”, wydaje mi się, że nastąpił już względny spokój. Mnie nowy przekład skłonił do przypomnienia sobie tej serii. Do tego całego włożenia kij w mrowisko przyczyniła się Anna Bańkowska. Tłumaczka dokładnie wyjaśniła nieprzekonanym, dlaczego zmieniła imiona i nazwiska bohaterom. Okazuje się, że po prostu przywróciła ich oryginalną formę, zgodnie ze współczesnymi zasadami sztuki translatorskiej. 
Literatura kanadyjska nie jest tak popularna, jak ta z USA. Choć kilka nazwisk natychmiast przychodzi mi do głowy, kiedy pomyślę o tym wielkim kraju, to wydaje mi się to wciąż za malo. Pierwsze skojarzenie oczywiście związane będzie z Alice Munro, a zaraz potem Margaret Atwood, czy Patrick DeWitt. Teraz do tego grona dołączył Bill Gaston, za sprawą zbioru opowiadań „Bogowie pokazują klaty”. Polscy czytelnicy mogą po raz pierwszy sięgnąć po tłumaczenia na język polski. Przekładu dokonali Krzysztof Majer i Kaja Gucio. Autor opublikował w Kanadzie siedem zbiorów opowiadań i tyle samo powieści, a także dwie książki wspomnieniowe. „Bogowie pokazują klaty” to wyjątkowy zbiór, dzięki któremu otrzymujemy wybór dziewiętnastu krótkich tekstów, które wybrano spośród wszystkich opowiadań Billa Gastona dla polskich czytelników. 
Powieści, których akcja rozgrywa się w Prowansji, zazwyczaj kojarzą mi się z literaturą obyczajową czy romansami. W takim uroczym miejscu chcielibyśmy czerpać z życia, pozwolić sobie na spokój i żyć zgodnie z zasadą „carpe diem”. Kiedy sięgnęłam po powieść „Śmierć w Château Bremont” Mary Lou Longworth wiedziałam, że będę miała do czynienia z powieścią kryminalną. Jak się okazuje łagodny klimat nie zawsze łagodzi obyczaje. Kanadyjska pisarka od wielu lat mieszka w Aix-en-Provence i właśnie tam rozgrywa się akcja jej obu książek. Podczas Literackiego Sopotu miałam przyjemność posłuchać M.L. Longworth i poczuć magię tego uroczego miejsca (przy kieliszku wina z tego regionu), o którym autorka świetnie potrafiła opowiedzieć. 
Książki Margaret Atwood, które czytałam do tej pory, zaliczyć można było do fantastyki naukowej. Natomiast akcja powieści „Grace i Grace” rozgrywa się w XIX wieku. Książka została oparta na prawdziwych wydarzeniach. Anglojęzyczne społeczeństwo żywo interesowało się sprawą morderstwa Kinneara i Montgomery, którego dokonano w 1843 roku. Atrakcyjna szesnastolatka, Grace Marks, została uznana winną współudziału w brutalnym morderstwie swojego pracodawcy oraz jego gospodyni. Zbrodni dokonać miał James McDermott. Mężczyzna nie uniknął stryczka, a Marks otrzymała dozywocie.