Jeśli kochacie koty, z pewnością zauważyliście, że w literaturze japońskiej są one również bardzo widoczne. Bo kto nie lubi się relaksować oglądaniem filmików z mruczkami? Mnie również trochę się to udzieliło, więc z chęcią sięgnęłam po niedawną premierę: „Kot pierwszego kontaktu”. Opowiadania autorstwa Shō Ishidy są już trzecią częścią niezwykle popularnej serii, która w Polsce ukazała się nakładem Wydawnictwa Marginesy. Przeczytałam „Zaleca się kota” i „Zaleca się kolejnego kota”, więc czas na kolejny tytuł, czyli „Kota pierwszego kontaktu”. Czytaj dalej
„Kot pierwszego kontaktu” – Shō Ishida
Odpowiedz
Wojciech Chmielarz przyzwyczaił mnie do określonej konwencji. Spodziewam się zwykle opowieści o charakterze kryminalnym, ewentualnie książki sensacyjnej z elementami thrillera. Tymczasem otrzymałam coś innego. W „Tam, gdzie zmrok zapada szybciej” znajdziemy coś z thrillera, ale również horroru. Tak naprawdę to nie pierwsza taka powieść Wojciecha Chmielarza wykraczająca poza konwencję kryminalną. Pamiętam „Królową głodu”, powieść postapo, ale również taką, w czasie lektury której pojawiała się groza i strach. 
Nie jestem znawczynią malarstwa, choć mój zmysł wzroku lubi skupić się na dziełach wybitnych artystów. Nawet jeśli nie wiem za wiele o danym obrazie, to przecież historie wielu artystów bywają niezwykle fascynujące i nierzadko poznajemy je na kartach książek fikcyjnych czy opartych na faktach. Są również opowieści inspirowane samymi obrazami, wystarczy przypomnieć sobie choćby książkę „444” Macieja Siembiedy. Parę lat temu fascynowaliśmy się powieścią 
Książki Rileya Sagera są niezwykle popularne w USA, więc nic dziwnego, że dotarły i do nas. Moda to jedno, ale możemy zadać sobie pytanie, dlaczego po te tytuły sięgamy? W moim przypadku jest to poszukiwanie rozrywki na dobrym poziomie, a powieści Sagera w dużym stopniu kojarzą mi się z klasyką kryminału w stylu Agathy Christie, ale oczywiście w połączeniu ze współczesnym językiem. „Kierunek zemsta” nawiązuje do jednej z najgłośniejszych powieści królowej kryminału, a Riley Sager na dodatek przenosi akcję swojej książki w lata pięćdziesiąte ubiegłego wieku. 
Zaczęłam poznawanie twórczości Szczepana Twardocha klasycznie, od 
Ostatnio mam słabość (a może szczęście) do intrygująco sformułowanych tytułów. A książce Lulu Miller trudno się oprzeć. Bo co oznacza to pytanie: „Dlaczego ryby nie istnieją”? Oczywiście jest to pewnego rodzaju prowokacja, ale amerykańska dziennikarka świetnie buduje napięcie i pobudza ciekawość. Książka, po którą możemy sięgnąć dzięki przekładowi Hanny Pasierskiej, przybliży nam postać pewnego naukowca, a następnie zburzy obraz, jaki stopniowo będzie nam się wyłaniał.