Miłośnikom słowa pisanego nie trzeba przedstawiać ani Marii Konopnickiej, ani Magdaleny Grzebałkowskiej. Poetka z czasów pozytywizmu wpisuje się w archetyp Matki Polki wyryty w spiżu. Przywoływana jako przykład patriotki, dziś wydaje się kimś mało ciekawym. Co może być zaskakującego w dawno minionym życiu autorki „Roty”? Okazuje się, że wiele mówi już sam tytuł biografii: „Dezorientacje” napisanej przez Magdalenę Grzebałkowską. Tworzony przez lata obraz Marii Konopnickiej bardzo często mija się z prawdą. Czytaj dalej
„Dezorientacje. Biografia Marii Konopnickiej” – Magdalena Grzebałkowska
Odpowiedz
Kiedy jesteśmy dziećmi lubimy słuchać opowieści o księżniczkach, królach i rycerzach, ale to są tylko baśnie. Rzeczywistość jest znacznie bardziej szara. W zależności od tego w jakiej grupie się rodzimy, takiej możemy spodziewać przyszłości. Wystarczy spojrzeć, kim są nasi rodzice. Dlatego wszystko, co spotkało George Floyda mogłoby przebiegać inaczej, gdyby urodził się biały. Tymczasem bohater biografii Roberta Samuelsa i Toluse’a Olorunnipy był czarnoskórym Amerykaninem. Co go spotkało, większość z nas wie, ale warto dowiedzieć się nieco więcej o człowieku, którego śmierć wywołała w USA falę protestów. Dlaczego? Odpowiedź na to pytanie również znajdziemy w tej książce. 
Jak sobie wyobrażasz Korę, jedną z najbardziej znanych polskich piosenkarek? Każdy z nas ma przed oczyma jakiś jej wizerunek. Jeśli słuchałeś/-aś jej piosenek, z pewnością przychodzą Ci do głowy różne obrazy, czy śpiewane przez nią utwory. Dlatego, kiedy pojawiła się biografia pt. „Kora. Się żyje. Biografia” Katarzyny Kubisiowskiej, trudno mi było przejść obok niej obojętnie. Autorka jest znana właśnie z kilku biografii, np. z Jerzego Pilcha czy rozmowy, jaką przeprowadziła z Wojciechem Mannem. 
Kiedy byłam nastolatką, w pewnym momencie zaczęłam samodzielne poszukiwania odpowiednich dla siebie książek. Powieści dziecięce odeszły do lamusa. Przeszłam chyba wszystkie działy literackie, jakie znalazłam w bibliotece. Nie pominęłam powieści Marii Rodziewiczówny. Właśnie skończył się PRL i na rynku nastąpił wsyp zupełnie innych książek, niż do tej pory. Również powieści Rodziewiczówny były wznawiane, ale szybko zauważyłam, że tego typu literatura traktowana był trochę po macoszemu. Stawiano ją między klasyką a romansami. Wtedy jednak nawet nie zastanawiałam się, kim była autorka „Lata leśnych ludzi”. Teraz mogę jednak dowiedzieć się więcej o tej pisarce, gdyż niedawno została wydana biografia „Rodziewicz-ówna. Gorąca dusza” Emilii Padoł. 
Na autobiografię księcia Harry’ego wielu czekało niecierpliwie. Natomiast jeszcze więcej osób postanowiło wyrazić się na jej temat, zanim w ogóle została wydana. Dlaczego tak się dzieje? Pewnie tak jest najłatwiej. Po co zawracać sobie głowę liczącą sobie 500 stron książką, skoro zdanie już mam. Dlatego sama zanim wypowiedziałam się o tej autobiografii, postanowiłam ją poznać. 
Należę do pokolenia ludzi, którzy jeszcze załapali się na wielką modę na literaturę iberoamerykańską w Polsce. Jako osoba wkraczająca w dorosłość byłam zafascynowana prozą Julio Cortázara czy Gabriela G. Márqueza. Oczywiście tych nazwisk było znacznie więcej, ale wśród nich brakowało kobiet. Nie za bardzo byłam tego świadoma, dopóki nie trafiłam na powieści Isabel Allende. Nawet po latach lubię wracać do pierwszych tytułów jej autorstwa. Czekam też na nowe publikacje Isabel Allende. Dlatego niedawna premiera książki „Kobiety mojej duszy” nie mogła umknąć mojej uwadze.