Kiedy sięgałam po reportaż Marcina Wójcika pt. „Celibat. Opowieści o miłości i pożądaniu” miałam pewne obawy. Wiedziałam, że autor był w seminarium duchownym, ale zrezygnował tuż przed święceniami, skończył teologię w Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie, a potem przez kilka lat był dziennikarzem „Gościa Niedzielnego”, następnie przeszedł do „Gazety Wyborczej”. Na pierwszy rzut oka można się zatem spodziewać czegoś w rodzaju książki tendencyjnej, która ma krytykować i atakować Kościół katolicki. Kiedy jednak przyjrzymy się tym tekstom bliżej, zobaczymy, że Marcin Wójcik pokazuje nam coś innego. Ludzi, którzy wybrali pewną drogę, ale teraz muszą się zmierzyć z celibatem. Jak sobie z tym poradzili? Czytaj dalej
„Celibat. Opowieści o miłości i pożądaniu” – Marcin Wójcik
8
Czytaliście w młodości książki przygodowe o Indianach? Pamiętam nie tylko ukochane lektury, ale także to, że pierwszy film, na jaki poszłam samodzielnie do kina, był o Winnetou. Uwielbiałam powieści Szklarskiego, Wiesława Wernica, Karola Maya, Jamesa Coopera, Longina Jana Okonia. Jednak nie było ważne, kto napisał książkę, ale temat. Fascynował świat przyrody amerykańskiej, a przede wszystkim Indianie z ich zasadami, honorem, niezłomnym charakterem. Każdy chciał być jak Sokole Oko, czy Winnetou. 
Artur Domosławski jest reporterem, który pracował w „Gazecie Wyborczej”, a następnie w „Polityce”. W kręgu jego zainteresowań są kraje Południa, takim tematem zajmuje się również w swoich książkach. Rozgłos przyniosła mu biografia „Kapuściński non –fiction”, która wywołała dyskusję na temat granic w biografii, reportażu i literatury faktu. Udało mi się sięgnąć po najnowszą książkę tego autora, wydaną w 2016 roku, pt. „Wykluczeni”. Reportaż znalazł się na liście książek nominowanych do nagrody Nike. 
Reportaż Katarzyny Boni „Ganbare! Warsztaty umierania” premierę miał ponad rok temu, a obecnie tytuł znalazł się na liście dziesięciu książek nominowanych do Nagrody im. Ryszarda Kapuścińskiego za Reportaż Literacki. Autorka publikuje w magazynach podróżniczych, ale też „Dużym Formacie”. Zajmuje się przede wszystkim Azją, gdzie spędziła kilka lat. Razem z Wojciechem Tochmanem napisała reportaż „Kontener”, w którym mowa o syryjskich uchodźcach w Jordanii. „Ganbare! Warsztaty umierania” to w zasadzie debiut książkowy Katarzyny Boni, jeśli nie liczyć reportażu współtworzonego z autorem „Eli, Eli”. 
Ziemowit Szczerek lubi podróże po miejscach, gdzie niewiele osób zagląda. Nawet jeśli trafia w takie oblegane prze turystów, to wynajduje zakątki nieuczęszczane. Nie tyle skupia się na zabytkach, budynkach, a na ludziach, których obserwuje i z nimi rozmawia. Tym razem jednak pisarz zainteresował się terenem bardziej rozległym niż ostatnio. Nie będzie mówił tylko o Ukrainie, jak w 
Liao Yiwu znany jest polskim czytelnikom dzięki książkom „Prowadząc umarłych”, czy „Bóg jest czerwony”. Były to reportaże o Chinach. W publikacji „Za jeden wiersz” pisze o sobie. To czego doświadczył Liao Yiwu związane jest z rokiem 1989 i wydarzeniami na placu Tian’anmen. Młody poeta postanowił zabrać głos w tej sprawie, ale nie spodziewał się, że po napisaniu i wygłoszeniu publicznym poematu pt. „Masakra” trafi na cztery lata do więzienia.