Kiedy sięgam po kryminał, mam świadomość, że prawdopodobnie będzie się wpisywał w jakiś schemat. Trudno wymyślić coś zupełnie nowego. Ostatnio doszłam do wniosku, że większość tego typu powieści, po jakie sięgam, dotyczą zaginięć do jakich doszło przed laty. Czas zatem od tego odpocząć. Nie udało mi się jednak wytrwać w tym postanowieniu zbyt długo, gdyż lubię książki Anny Kańtoch, a jej najnowsza powieść, czyli „Trzecia osoba”, będzie dotyczyła właśnie zaginięć. Czytaj dalej
„Trzecia osoba” – Anna Kańtoch
2
Książka pt. „Drzewa” nie jest ani powieścią, ani publikacją popularnonaukową, a zbiorem esejów. Japońska pisarka, żyjąca w XX wieku, poświęciła wiele lat na pisanie o roślinach. Czy może w tym być coś wartego uwagi? Parę lat temu czytałam „Sekretne życie drzew” Petera Wohllebena, który przybliżał czytelnikom w zrozumiały sposób zawiłe tajniki tego, w jaki sposób drzewa komunikują się ze sobą oraz ze środowiskiem. Eseje Kōdy są jednak zupełnie o czymś innym. Nie wyjaśniają nam tego skąd się wzięły drzewa i jak opanowały świat, a skupiają się na opisywaniu przemyśleń i emocji pisarki w czasie obserwowania drzew. 
Czytałam już w tym roku książkę o Marii Callas. Wprawdzie drugą główną bohaterką była Jackie Kennedy, a zestawiono je ze sobą przez miłosną relację z Onassisem. Obie kobiety do dziś wpływają na nasze emocje ze względu na to kim były i jaką miały pozycję w świecie. Książka „Maria i Jackie” Gill Paul jest jednak zupełnie inna, niż „Callas, moja rywalka” Érica-Emmanuela Schmitta po którą właśnie sięgnęłam. Francuski pisarz uwielbiany jest ze względu na umiejętność kreowania historii wraz z wiarygodnym bogactwem psychologicznym postaci. Co zatem otrzymamy w książce Érica-Emmanuela Schmitta? 
„Kobieta z wydm” została wydana w Japonii w 1962 roku i stała się najbardziej znaną powieścią napisaną przez Kōbō Abe. Na język polski została przetłumaczona przez Mikołaja Melanowicza już w 1968 roku. Warto dodać, że książka wcześnie, bo w dwa lata po premierze, doczekała się również adaptacji filmowej. Obecnie możemy ponownie sięgnąć po powieść, dzięki wznowieniu przez PIW. Dlaczego ten tytuł uznano za kultowy? 
Lubię literackie podróże w rejony, do których nigdy nie zaglądałam. Zresztą trudno być wszędzie, za to myślę, że warto poszerzać horyzonty i za pomocą książek poznawać historie nawet fikcyjnych osób. Na samym początku okresu wakacyjnego sięgnęłam po „Żywoty wykluczonych” Anandy Devi, cenionej pisarki pochodzącej z Mauritiusa. Książka jest zbiorem w skład którego wchodzą trzech krótkie powieści: „Pagli – Szalona”, „Ja, wyklęta” oraz „Żywot Józefina Szalonego”. Historie łączy temat obcości i odrzucenia przez społeczeństwo. Choć akcja tych opowieści rozgrywa się na drugim końcu świata, znajdziemy w nich wiele uniwersalnych problemów. 
Książka Laury Barrow pt. „Gdy powrócą kanarki” została bestsellerem Amazona, a na Goodreads otrzymała pięć gwiazdek od 15 tysięcy osób. Tak przynajmniej napisano na okładce powieści. Amerykańska autorka ma na swoim koncie na razie dwa wydane tytuły. Wspomniana przeze mnie książka jest pierwszą przełożoną na język polski. Za przekład odpowiada Agnieszka Sobolewska. Sięgnęłam po tę historię jednak nie ze względu na jej popularność, a przez temat, jaki porusza. Chciałam się dowiedzieć, co o siostrzanych relacjach ma do powiedzenia Laura Barrow.