Kiedy ponad dziesięć lat temu sięgnęłam po książkę „Cień wiatru” Carlosa Ruiza Zafóna, jeszcze nie miałam pojęcia, że przede mną trzy tomy z cyklu „Cmentarz zapomnianych książek”. Oczywiście uległam urokowi tej historii, zaczarowała mnie gotycka Barcelona, więc sięgałam po kolejne części tetralogii, kiedy tylko miałam taką możliwość. Dzisiaj premierę ma zamykający całą opowieść „Labirynt duchów”. Tom jest najbardziej obszerny, bo liczy niemal dziewięćset stron. Jakie tajemnice rodzin Sempere odkryjemy? Czy wszystkie zagadki zostaną w tej opowieści rozwiązane? Czytaj dalej
„Labirynt duchów” – Carlos Ruiz Zafón
10
To lato upływa mi pod znakiem literatury hiszpańskojęzycznej. Tym razem sięgnęłam po opowieść, w której bohaterami są ludzie kochający książki. Autorem tetralogii „Cmentarz zapomnianych książek” jest Carlos Ruiz Zafón. Do tej pory polscy czytelnicy mogli poznać trzy części: „Cień wiatru”, „Gra Anioła”, „Więzień nieba”. Pierwsze dwie powieści przeczytałam parę lat temu i bardzo mnie zainteresowały. Jakimś sposobem ominął mnie trzeci tom, dlatego postanowiłam po niego sięgnąć, jeszcze przed wydaniem czwartej części noszącej tytuł „Labirynt duchów”. 
Javier Cercas jest Katalończykiem, który pisze po hiszpańsku. 19 sierpnia będzie gościem festiwalu 
Pierwsze zdanie powieści jest niezwykle ważne. Właśnie ono pozwala czytelnikowi już od początku zachwycać się danym dziełem. Za jego sprawą odkrywamy, czy dana książka trafia w nasz gust czytelniczy i czy będzie to zachwyt od pierwszej chwili. Jakiś czas temu wydano powieść „Piękno to bolesna rana”. Napisał ją Indonezyjczyk, Eka Kurniawan, ale na język polski przetłumaczona została z angielskiego. Łatwo się domyślić, że już początek książki bardzo mnie zaintrygował. Zaczyna się ona od następujących słów: „Pewnego pięknego popołudnia, w marcu, Dewi Ayu wstała z grobu, w którym przeleżała dwadzieścia jeden lat.” (s. 7). 
Poradniki i gotowe przepisy na ciekawe danie, czy łatwe życie, cieszą się powodzeniem. Najprzyjemniej chyba jest wtedy, kiedy posiada się władzę – przecież tyle osób o nią tak zaciekle walczy. Nie wszyscy rządzący decydują, jak będzie wyglądała egzystencja innych. Dlatego dobrze, by nasza władza okazała się absolutna. Co zrobić, by stać się dyktatorem? Na to pytanie odpowie norweski dziennikarz oraz komentator polityczny. Przedstawi nam metody, w formie poradnika, którymi posługiwali się współcześni dyktatorzy. Ale o dochodzeniu do tego typu władzy opowie posługując się satyrą oraz ironią. 
Twórczość Herty Müller została wyróżniona w 2009 roku literacką Nagrodą Nobla. Kto czytała książki tej pisarki z pewnością powinien sięgnąć po wywiad rzekę „Moja ojczyzna była pestką jabłka”, który stanowi świetne uzupełnienie tych lektur. Dzięki wywiadowi zobaczymy, co z własnego życia stało się inspiracją dla powstania niektórych wątków powieściowych. Oprócz tego rozmowa Herty Müller z Angeliką Klammer pozwoli lepiej zrozumieć, jak wyglądało życie w Rumunii w czasach dyktatury Ceaușescu i zachęca do sięgnięcia po inne książki tej autorki.