Kiedy pojawiają się nowe tłumaczenia klasyki literatury, zazwyczaj chętnie po nie sięgam. Zwłaszcza, gdy translatorzy zyskali spore uznanie, a ich praca jest doceniana, czy również nagradzana. Tak jest z pewnością jeśli chodzi o przekłady Agi Zano. Dlatego, kiedy dowiedziałam się, że książka „Orlando” Virginii Woolf doczekała się nowego tłumaczenia przez wspomnianą wyżej tłumaczkę, nie zastanawiałam się długo, czy przeczytam ten tytuł. Czytaj dalej
„Orlando. Biografia” – Virginia Woolf
Odpowiedz
Na koniec roku czy na początek nowego czasami nachodzą człowieka różnego rodzaju przemyślenia. Jedni podsumowują rok, który odchodzi, inni potrzebują nowych wyzwań i postanowień. Moim zdaniem w każdej z tych sytuacji warto posłuchać mądrych ludzi. Brakuje nam autorytetów, ale to nie znaczy, że ich nie ma. Istnieją, ale nie zawsze trafiają do medialnego głównego nurtu. Jak zatem ich szukać? Myślę, że warto rozejrzeć się za odpowiednią lekturą czy wypowiedziami ludzi wybitnych w jakiejś dziedzinie. Niedawno trafiłam na książkę „Swoją drogą”, w której Justyna Dąbrowska zadaje pytania Bogdanowi de Barbaro, profesorowi psychiatrii i psychoterapeucie. Osoba z wielkim doświadczeniem zawodowym i życiowym wypowie się na wiele tematów. 
Czy trzeba przedstawiać Cormaca McCarthy’ego? Myślę, że każdy miłośnik literatury rozpoznaje to nazwisko. Niestety w czerwcu tego roku pożegnaliśmy pisarza, co niemal zbiegło się z premierą dwóch książek tego autora. „Pasażer” i „Stella Maris” są jego najnowszymi dziełami, choć McCarthy kazał nam na nie długo czekać. Warto wziąć pod uwagę, że oba tytuły są zależne od siebie. Zaczęłam od sięgnięcia po „Pasażera”, gdyż nie sugerowałam się żadnymi opiniami, ale najlepiej byłoby czytać obie książki równorzędnie, albo zacząć od „Stelli Maris”. 
Wojciech Chamier-Gliszczyński zadebiutował powieścią „Portrecista psów”. Otrzymał za tę książkę nominację do Nagrody Literackiej ArtRage 2020. Jednak swoją przygodę z literaturą zaczął wcześniej, bo w 2004 roku, kiedy publikował swoją twórczość poetycką w szczecińskim piśmie „Artefakt”. Autor na co dzień pracuje jako radca prawny. Tytuł „Portrecista psów” intryguje, ale najbardziej zaskoczyło mnie to, co znalazłam wewnątrz tej historii. 
Książki Yuvala Noaha Harariego, izraelskiego historyka, profesora na Hebrew University w Jerozolimie, cieszą się wielką popularnością. Autor zyskał sławę po wydaniu książki „Sapiens. Od zwierząt do bogów”. Wydawnictwo Literackie podaje, że ten tytuł sprzedał się w liczbie 16 milionów egzemplarzy w 60 krajach. Następne publikacje „Homo deus” oraz „21 lekcji na XXI wiek” również stały się bestsellerami. Dzisiaj nieczęsto słyszymy, że książki makrohistoryka i filozofa docierają do szerokiego grona odbiorców. 
Co takiego ma w sobie Islandia, że tak bardzo intryguje? Im więcej książek przeczytam, które są z tym miejscem powiązane, tym bardziej rośnie mój apetyt, by kiedyś zobaczyć tę wyspę na własne oczy. Goethe powiedział: „Zobaczyć Neapol i umrzeć”, ale pewnie wiele osób zamieniłoby Neapol na Islandię. Choć to państwo liczy mniej niż pół miliona obywateli, to wydaje się, że większość z nich to artyści. Na dodatek uznani i popularni. Dwa lata temu na język polski została przetłumaczona powieść „Wyspa”, autorstwa Sigríður Hagalín Björnsdóttir. Teraz możemy sięgnąć po „Święte słowo”, drugą książkę tej autorki.