Książka „Wybór Zofii” Williama Styrona została wydana 1979 roku i szybko zdobyła popularność. Już w 1982 powstał głośny film pod tym samym tytułem w reżyserii Alana J. Pakuli. Zagrały w nim takie sławy, jak Meryl Streep, Kevin Kline i Peter MacNicol. Książka „Wybór Zofii” określana jest jako jedna z najważniejszych amerykańskich powieści XX wieku. William Styron w 1980 roku otrzymał za „Wybór Zofii” nagrodę National Book Award for Fiction. Książka znalazła się także na liście 100 książek XX wieku według Le Monde. Czytaj dalej
„Wybór Zofii” – William Styron
2
Seweryna Szmaglewska przez jakiś czas była dla mnie autorką powieści „Czarne Stopy” – o przygodach harcerzy w czasie letniego obozu. Potem okazało się, że jest to również osoba, która jako jedna z pierwszych napisała książkę o obozie zagłady. „Dymy nad Birkenau” zostały wydane już w 1945 roku. W styczniu razem z dwiema innymi więźniarkami Seweryna Szmaglewska uciekła z ewakuacyjnego transportu, zaraz potem postanowiła spisać swoje doświadczenia. W ten sposób powstało świadectwo, które zostało uznane nie tylko za rzetelne świadectwo dokumentujące okrucieństwo oprawców, ale również wybitne dzieło literackie. 
Kiedy sięgnęłam po książkę „Aryjskie papiery” Jerzego Dynina, najbardziej zaskoczył mnie fakt, że publikacja miała premierę dopiero teraz, niemal siedemdziesiąt lat po powstaniu zapisków. Ich autor, Jerzy Dynin, przeżył drugą wojnę światową. Już w 1946 roku spisał swoje wspomnienia. Opowiedział w nich, jak jego rodzina mimo żydowskiego pochodzenia zdołała przetrwać. Aż trudno uwierzyć, że miała na to wpływ jedna literka w nazwisku. Rodzina Dynin zamieniła w dokumentach „y” na „u”. W ten sposób uzyskała szlacheckie pochodzenie i szansę na przeżycie. 
Wydaje się, że los emigranta to typowo polska przypadłość, bo przecież wychowywaliśmy się na dziełach, w których ów problem pojawiał się wielokrotnie. Rzeczywistość okazuje się zupełnie inna. Wielka historia wpływała na jednostki na wielu kontynentach i w różnych częściach świata. Niewiele wiemy o tym, jak lata II wojny światowej, a potem komunistyczne rządy wpływały na Czechów i Słowaków. Jednak wystarczy sięgnąć po książkę „Z Baťą w dżungli”, której autorką jest Markéta Pilátová, by zobaczyć, że nie jesteśmy jedyną nacją zmuszaną do wyjazdów ze względów politycznych. Czeska prozaiczka zabierze nas aż do Brazylii, by pokazać historię postaci istniejącej naprawdę. 
Boris Golzio z pewnością zdziwił się, gdy pewnego dnia zadzwoniła do niego starsza pani, która okazała się kuzynką jego babki. Ich spotkanie zaowocowało po kilkunastu latach komiksem „Kroniki Francine R.”. Pani Rivollier pozostawiła po sobie nagrania, świadectwo jej przeżyć wojennych. Kobieta była działaczką francuskiego ruchu oporu, ale wpadła w ręce nazistów. Przez dwanaście miesięcy była więziona i właśnie o tych przeżyciach postanowiła po latach opowiedzieć. Boris Golzio potrzebował kilkunastu lat, by ten przekaz ustny przekształcić na powieść graficzną. 
Czasy rodzącego się nazizmu kojarzą mi się z mrokiem. By oddać ten okres w komiksie idealnie pasują tutaj dwie barwy: czerń i biel oraz ich odcienie. Te skojarzenia są związane z fotografiami oraz filmami z tego okresu. Dlatego, gdy sięgnęłam po powieść graficzną „Złoty Berlin” Arne Jysch, poczułam, że to właściwa forma. Wydawnictwo Marginesy podaje, że „Złoty Berlin” to adaptacja bestsellerowego cyklu kryminalnych powieści Volkera Kutschera. Właśnie te historie zainspirowały producentów do nakręcenia najdroższego serialu w historii niemieckiego przemysłu filmowego.