Lubię krótkie formy, więc zainteresowała mnie seria „Opowiadania amerykańskie” Wydawnictwa Czarne. Dostępne są w niej na razie trzy tytuły. Wydawca podaje, że w serii pojawiać się będą ważne współczesne debiuty i zbiory powstałe przed laty. Dlaczego są tu tylko teksty amerykańskie? Twórcy serii piszą: „Opowiadania są gatunkiem narodowym Ameryki, jej rdzeniem, nerwem, pulsem. Precyzyjne i gęste, znakomicie opisują rzeczywistość (a czasem nadrzeczywistość), chwytają historie i obrazy. Dla literatury są tym, czym jazz dla muzyki”. Trudno przejść obojętnie obok takiego zdania, więc jak tylko miałam okazję sięgnęłam po zbiór pt. „Sekretne życie pobożnych kobiet” Deeshy Philyaw. Mamy do czynienia z debiutancką książką tej autorki, ale łatwo się domyślić, że w USA opowiadania nie przeszły bez echa. Czytaj dalej
„Sekretne życie pobożnych kobiet” – Deesha Philyaw
4
Chyba coraz więcej czytelników i czytelniczek czeka na nowe książki Zośki Papużanki. Ostatnią, jaką czytałam, był „Kąkol”. Teraz możemy sięgnąć po najnowszą powieść autorki pt. „Żaden koniec”. O czym jest najkrócej mówiąc ta historia? Nie sposób jej streścić w jednym zdaniu, gdyż zabrzmi banalnie. A przecież „Żaden koniec” nie należy do tego typu książek, które można zaliczyć do nic nie wnoszących do życia czytadeł. 
Emily St. John Mandel jest kanadyjską pisarką, która zdobyła spore uznanie. Doczekała się licznych nagród. Na podstawie powieści „Stacja Jedenasta” HBO Max nakręciło serial. Nie miałam okazji poznać poprzednich książek tej autorki, ale zaintrygowała mnie najnowsza powieść, „Morze spokoju”. Sam były prezydent USA, Barack Obama, wymienił ten tytuł jako jedną z kilkunastu swoich najbardziej ulubionych książek 2022 roku. Przyznam, że mnie to zaintrygowało, gdyż nie spodziewałam się po byłym prezydencie, że czyta powieści science fiction. 
Na początku tego roku sięgnęłam po książkę „Lata” Annie Ernaux. Pisałam wtedy, że francuska pisarka jest ważną kandydatką do Literackiej Nagrody Nobla. Tak też się stało i trudno byłoby mi przejść obojętnie obok najnowszej książki tej autorki, która niedawno została wydana. Chodzi o zbiór „Bliscy”. Pięknie wydany tom składa się z trzech tekstów, określanych niekiedy jako mikropowieści. Tylko „Miejsce” było już wcześniej przetłumaczone na język polski. Natomiast nowe dla czytelników będą tytuły: „Pewna kobieta” i „Druga córka”. 
Wieś kojarzyć się może z dawnym, tradycyjnym życiem chłopów. Możemy wyobrażać ją sobie przez pryzmat opowieści Stanisława Reymonta, czy „Konopielki” Edwarda Redlińskiego, albo widzieć w niej magiczne miejsce, jak w „Jańciu Wodniku” Jana Jakuba Kolskiego. Skąd jednak na takiej wsi wzięły się osiedla i bloki? W czasach komunistycznych władze postanowiły stworzyć Państwowe Gospodarstwa Rolne, na wzór wprowadzonych w ZSRR sowchozów. Okazały się jednak niewydolne, a po upadku systemu, w 1991 roku zostały zlikwidowane. Paweł Radziszewski za sprawą powieści „Niepowinność” zabierze nas do jednego z takich miejsc. 
Pewnie nie każdy potrafiłby powiedzieć, kim była Maria Dulębianka. Za to wszyscy kojarzą Marię Konopnicką. Co miały ze sobą wspólnego te kobiety? Tu zaczynają się poważne trudności. Obie Marie przez około dwadzieścia lat współdzieliły życie. Stały się towarzyszkami na dobre i na złe. Choć Konopnicka dziś jest tą bardziej znaną osobą, jednak warto dowiedzieć się, kim była Maria Dulębianka. Karolina Dzimira-Zarzycka za sprawą biografii „Samotnica. Dwa życia Marii Dulębianki” postanowiła przybliżyć nam tę postać i ocalić od zapomnienia.