Szczepana Twarocha nie trzeba przedstawiać miłośnikom polskiej literatury. Po wydaniu powieści „Wieczny Grunwald” pisarz został uznany za dojrzałego twórcę, a jego dobra passa trwa. Kolejne powieści tylko potwierdziły jego popularność. „Morfina” okazała się bardzo ciekawa, podobnie jak „Drach”, czy bestsellerowy „Król”. Parnas literacki został zdobyty. Szczepan Twardoch mierzy się również w innych formach. Wystarczy wspomnieć jego dzienniki „Wieloryby i ćmy”. Teraz otrzymujemy zbiór opowiadań pt. „Ballada o pewnej panience”. Czytaj dalej
„Ballada o pewnej panience” – Szczepan Twardoch
13
Kiedy Szczepan Twardoch ogłosił publicznie, ze pisze książkę, której głównym bohaterem będzie bokser, zaskoczył wszystkich. Najnowsza powieść tego pisarza pt. „Król” oczywiście nie ma nic wspólnego z biografią autentycznej postaci. Zabierze nas natomiast do Warszawy, w lata trzydziestych ubiegłego wieku. Zobaczymy świat biednych Żydów, mieszkających w okolicy Nalewek, miejsca zakazane, gdzie kwitnie przemoc, a rządzi prawo pięści. 
O dziennikach „Wieloryby i ćmy” Szczepana Twardocha usłyszałam jakiś czas temu. Najpierw pojawiły się pierwsze doniesienia w mediach, a potem, piątego września pojechałam do Gdyni, na spotkanie literackie z autorem 
Kiedy w mediach pojawiły się informacje na temat finałowej siódemki do Nagrody Nike, doszłam do wniosku, że jury ma przed sobą niezwykle trudne zadanie. Nie chciałabym być tą osobą, która musi decydować, która z nominowanych książek jest najlepsza. W finale znalazły się: 
Po „Morfinie” Szczepan Twardoch zyskał statut pisarza z najwyższej półki. Wprawdzie pojawiły się recenzje niepochlebne, nie mniej jednak uznano autora za godnego uwagi. Pomogła też nagroda Paszporty Polityki, czy nominacja do Nike. Zresztą sam Szczepan Twardoch postawił sobie wysoko poprzeczkę, starając się w najnowszej powieści oddać głos bohaterom pochodzącym z Górnego Śląska. Tu już nie będzie pytania o polskość, jak w „Morfinie”, ale przyjrzymy się historii ludzkich losów, rozpisanej na kilka wieków. Tym, co je łączy, jest właśnie miejsce – od Gliwic do Rybnika. 
Laureat tegorocznych Paszportów Polityki zwraca uwagę niezwykle literackim imieniem i nazwiskiem. Równie intrygujący jest tytuł jego książki: „Przyjdzie Mordor i nas zje. Czyli tajna historia Słowian” wydany przez Ha!art. Słuchałam audycji na temat tej książki i przyznam, że mnie zaintrygowała. Czy uda mi się po nią sięgnąć? To nie jedyne moje ciche marzenie. W planach mam jeszcze powieść Łukasza Orbitowskiego, „Szczęśliwa ziemia”. Wiele osób zachwyca się z kolei Małgorzatą Rejmer i jej książką „Bukareszt. Kurz i krew”. A miało nie być planów. Cóż, jak widać tworzą się same. Takie spontaniczne całkiem mi odpowiadają…