W jaki sposób poznawać historię swojej rodziny, kiedy najbliżsi nie chcą o niej mówić? Milczenie jest najłatwiejszą metodą, by odciąć się od wydarzeń z przeszłości. Co zatem zrobić, by dowiedzieć się, co skrywa się za tą wymowną ciszą? Z taką sytuacją zetknęła się w swoim osobistym życiu Katarzyna Surmiak-Domańska. W pewnym momencie swojego życia reporterka odkryła, że nic nie wie, na temat swojej przeszłości. Wyglądało to tak, jakby ktoś wziął gumkę i wymazał całą historię rodzinną. Czytaj dalej
„Czystka” – Katarzyna Surmiak-Domańska
Odpowiedz
„Tak naprawdę mam na imię Hanna” jest debiutancką powieścią Tary Lynn Masih. Książka zdobyła Julia Ward Howe Award, znalazła się w finale National Jewish Book Award. Pochodząca ze Stanów Zjednoczonych pisarka, postanowiła opowiedzieć historię żydowskiej nastolatki, która dorastała w czasach drugiej wojny światowej w Europie Środkowej. Powieść przeznaczona jest dla młodzieży, ale myślę, że starsi również wiele z niej wyniosą. Wydawnictwo Replika zastosowało podobny styl wydania, jak w powieściach historycznych dla młodzieży Johna Boyne. Książka świetnie nadaje się na prezent, gdyż oprócz wartościowej treści mamy do czynienia z trwałą oprawą. 
Pierwszą książką Serhija Żadana, którą poznałam, była 
Anna Applebaum za książę „Gułag” otrzymała Nagrodę Pulitzera w 2004 roku. Najnowsza publikacja autorki, choć niedawno wydana, doczekała się już Nagrody im. Lionela Gelbera przyznawaną dla najlepszej anglojęzycznej literatury faktu. Historia współczesna Europy Środkowej i Wschodniej znajduje się w kręgu zainteresowań dziennikarki. Anne Applebaum potrafi w poruszający sposób opowiedzieć o tym, co przez wiele lat było przed nami ukrywane. Kiedy żyliśmy za żelazną kurtyną o zbrodniach stalinowskich nikt nie miał odwagi mówić głośno. Po latach wciąż nie posiadamy pełnego obrazu, ponieważ nie znamy ich skali ani przyczyny. Amerykańsko-polska dziennikarka opisuje te kwestie tak, byśmy mogli je lepiej zrozumieć. 
Niektórym najłatwiej się myśli w czasie pieszych przechadzek, tutaj doskonałym przykładem są perypatetycy. Inni wolą medytować na miejscu. Andrzej Stasiuk zabiera nas natomiast w wędrówkę, w której nie cel jest najważniejszy, a przemyślenia, jakie mu się nasuwają w trakcie podróży samochodem. Rusza na Wschód. Z Polski przez Ukrainę Rosję, Kazachstan. Zamierza dotrzeć do Tadżykistanu, ale czy pisarzowi się to uda? Dowiemy się tego z książki pt. „Osiołkiem”. 
Wojciech Kudyba jest poetą, historykiem literatury, wykładowcą akademickim. W 2015 roku zadebiutował jako prozaik. Książka „Nazywam się Majdan” porównana została przez wybitnego znawcę literatury Aleksandra Fiuta do „Trans-Atlantyku” Witolda Gombrowicza. Wojciech Kudyba pisze w niej o Ukrainie, ale w nietypowy sposób – posługując językiem znanym nam z książek Henryka Sienkiewicza.