Kogo można nazwać wiedźmą? W czasach, kiedy palono je na stosach, odpowiedź była dosyć prosta. Powstał nawet podręcznik dla łowców czarownic, wystarczyło też przyznanie do winy zdobyte w czasie tortur, czy poddanie oskarżonej określonej próbie. Niechlubna karta historii okazuje się warta zbadania i przypomnienia w czasach, gdy dyskryminowani są ludzie niepasujący do większości, a pragnący jedynie wolności. Kristen J. Sollée w swojej najnowszej książce pt. „Polowanie na wiedźmy. Kronika kobiet niepodporządkowanych”, pokazuje takie kobiety, które musiały zapłacić wysoką cenę za próbę niezależności. Czytaj dalej
„Polowanie na wiedźmy. Kronika kobiet niepodporządkowanych” – Kristen J. Sollée
Odpowiedz
Historie o charakterze kryminalnym cieszą się niesłabnącym powodzeniem. Mamy jednak najczęściej do czynienia z fikcją. Dlaczego jednak takim powodzeniem cieszą się filmy, książki i podcasty opisujące prawdziwe zbrodnie? Każdy, kto czytał „Z zimną krwią” Trumana Capote z pewnością w napięciu śledził tę historię. Książki o parte na prawdziwych wydarzeniach kryminalnych nazywane są z języka angielskiego True crime i należą do literatury reportażowej, non-fiction. „Obsesja zbrodni” Michelle McNamara to przykład właśnie takiej literatury. 
Nick Bilton znany jest jako pisarz, dziennikarz i scenarzysta. Przez ponad dekadę pracował w „The New York Times” jako reporter i felietonista. Obecnie jest korespondentem specjalnym „Vanity Fair”. Polskim czytelnikom może kojarzyć się z popularną książką „Twitter. Prawdziwa historia o bogactwie, władzy, przyjaźni i zdradzie”. Również tytuł „Król darknetu” stał się głośną książką, trafił na szczyt bestsellerów na liście „New York Times’a”. 
Seweryna Szmaglewska przez jakiś czas była dla mnie autorką powieści „Czarne Stopy” – o przygodach harcerzy w czasie letniego obozu. Potem okazało się, że jest to również osoba, która jako jedna z pierwszych napisała książkę o obozie zagłady. „Dymy nad Birkenau” zostały wydane już w 1945 roku. W styczniu razem z dwiema innymi więźniarkami Seweryna Szmaglewska uciekła z ewakuacyjnego transportu, zaraz potem postanowiła spisać swoje doświadczenia. W ten sposób powstało świadectwo, które zostało uznane nie tylko za rzetelne świadectwo dokumentujące okrucieństwo oprawców, ale również wybitne dzieło literackie. 
Niełatwo podnieść się po tym, kiedy życie nagle przytłoczy nas kilkoma złymi wiadomościami. W książce „Słone ścieżki” Raynor Winn otrzymujemy opowieść właśnie o tym, w jaki sposób autorka zareagowała na hiobowe wieści. Najpierw dowiedziała się, że jej mąż cierpi na rzadką i nieuleczalną chorobę degenerującą mózg, której skutki są nieodwracalne. Jak by tego było mało, wkrótce para traci piękny dom i gospodarstwo. Przez wiele lat było ono ich jedynym źródłem utrzymania. 
John Steinbeck kojarzy się większości z nas z powieściopisarstwem najwyższych lotów. Wiele jego książek znalazło się w kanonie literatury. Są jednak też takie mniej znane, a które warto poznać, by zobaczyć jak noblista radził sobie z nieco inną formą. Takim przykładem mogą być dwa tytuły zebrane w jedną książkę: „Była raz wojna. Bomby poszły”. Nie są to historie na miarę książek „Grona gniewu”, czy „Tortilla Flat”, albo „Na wschód od Edenu”. Zbiór, o którym dzisiaj mowa, jest związany z II wojną światową. John Steinbeck pisze jako korespondent wojenny i autor tekstów o charakterze propagandowym.