Tytuł debiutu prozatorskiego Miry Marcinów związany jest z terminologią pszczelarską. „Bezmatek” jest to taki ul, w którym zmarła pszczela matka. Dla owadów to sytuacja grożąca destabilizacją całego roju. Czy ma to jakieś odniesienie do nas, ludzi? Mira Marcinów zdaje się mówić, że owszem. Nawet wtedy, kiedy jesteśmy tylko we dwie: córka i matka, jeśli tej ostatniej zabraknie, dla osieroconego dziecka zaczyna się trudny czas. Nawet, gdy mowa o dorosłej, a nawet dojrzałej córce. Czytaj dalej
„Bezmatek” – Mira Marcinów
2
Każdy z nas pewnie nie raz obiecywał sobie, że od nowego roku zmieni swoi życie i zacznie od aktywności fizycznej. Miło sobie wyobrazić własne ciało, które chcielibyśmy, żeby było równie doskonałe, jak popularnych sportowych Instagramerek. Skoro one dały radę, to dlaczego nie ja? W książce Belli Mackie zobaczymy, co sprawiło, że autorka zaczęła biegać. Nie było to bynajmniej postanowienie noworoczne, powód okazał się zupełnie inny. Oprócz lepszego samopoczucia fizycznego, zyskała coś jeszcze. 
Świetnie przyjęty przez publikę serial „Unorthodox” wyprodukowany przez Netflixa, powstał dzięki książce pod tym samym tytułem. Deborah Feldman opisała w nim zamknięte środowisko, znane tylko nielicznym. Już podtytuł książki „Jak porzuciłam świat ortodoksyjnych Żydów” podpowiada, że mamy do czynienia z historią opartą na osobistych doświadczeniach. Zanim jednak sięgnę po obraz, najpierw postanowiłam przyjrzeć się książce. 
Trudno uwierzyć, że w 2019 roku minęło pół wieku od zamordowania Sharon Tate. Znamy ją jako żonę Romana Polańskiego, piękną gwiazdę, która zgasła za szybko. Wszystko za sprawą morderców z sekty Charlesa Mansona. Jednak nie tylko Sharon była ofiarą bestialskiego mordu. Wraz z nią zginęły osoby goszczące w domu gwiazdy. Alisa Statman sięgnęła do rodzinnego archiwum rodziny słynnej aktorki i podjęła współpracę z jej siostrzenicą. Dzięki temu w publikacji „Sharon Tate. Historia morderstwa żony Romana Polańskiego” zamiast tabloidowych informacji, zobaczymy ludzi, którzy po śmierci najbliższej im osoby, podjęli walkę o sprawiedliwość i zależało im, by mordercy nie opuścili więzienia. 
Anatolija Kaszpirowskiego pamiętają wszyscy dojrzali Polacy. Tacy, którzy dorastali w latach dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku i starsi. Kiedy zaczynał się program telewizyjny nadający jego seanse wymierał ruch na ulicach. Wszyscy czekali na odliczanie. „Adin, dwa, tri”: z tego odliczania zapamiętaliśmy słynnego „Czerwonego Maga”. Czy z czegoś jeszcze? Przyznam, że nic więcej nie wiedziałam o hipnotyzerze, który swego czasu tak bardzo oczarował Polaków. Nawet politycy i hierarchowie kościelni przyjmowali go z honorami. Jak to możliwe, że tylu ludzi uwierzyło radzieckiemu psychiatrze? 
Nie trzeba być wyjątkowym znawcą przyrody czy ekologii, by wiedzieć, kim jest Jane Goodall. Jak doszło do tego, że zaczęła badać szympansy i stała się ikoną nauki oraz ekologii? Znamy ją przecież również jako aktywistkę, wysłanniczkę ONZ, autorkę książek. Nawet Wisława Szymborska ponoć marzyła o tym, żeby poznać tę niezwykłą kobietę. Natomiast sam tytuł książki Danuty Tymowskiej „Jane Goodall. Pani od szympansów” kojarzy mi się ze znanym wierszem Zbigniewa Herberta.