Podróż ma dla mnie kształt samochodu. Jeszcze parę dekad temu wcale nie było to takie oczywiste, gdyż przemieszczano się przede wszystkim pociągami. Co to ma wspólnego z książkami? Otóż, kiedy sięgam po kolejne nowe tytuły napisane przez Jaroslava Rudiša, widzę natychmiast jego wielkie zainteresowanie koleją. Motywy dworców, pociągów, podróżowania koleją pojawiały się w jego komiksach, powieściach, krótkiej formie, a teraz w autobiograficznym eseju pt. „Stacja Europa Centralna”. Skąd się wzięła ta fascynacja? Jak się łatwo domyślić, na pewno nie z próżni. Czytaj dalej
„Stacja Europa Centralna” – Jaroslav Rudiš
2
Wydawnictwo Marginesy zdecydowało się na wznowienie kilku już tytułów książek Ernesta Hemingwaya. Teraz możemy sięgnąć po “Za rzekę, w cień drzew” w nowym tłumaczeniu Agnieszki Wilgi. Przyznam szczerze, że kiedy po raz pierwszy sięgałam po powieści tego autora, jakoś nieszczególnie przypadły mi do gustu. Poznałam najgłośniejsze książki noblisty. Jednak, kiedy dowiedziałam się, że trwają pracę nad przekładami tej klasyki, postanowiłam wrócić do twórczości Ernesta Hemingwaya i poznać przede wszystkim te książki, których do tej pory nie czytałam. 
Osmau Dazai urodził się na początku XX wieku, a jednak do dzisiaj jest autorem, po którego bardzo chętnie sięgają czytelnicy. Co sprawiło, że japoński pisarz wciąż jest tak popularny? Może spowodował to jego niekonwencjonalny styl życia? Faktem jest, że w 1948 roku popełnił samobójstwo, choć nie miał jeszcze nawet czterdziestu lat. Twórczość Osamu Dazaia cieszy się sporą popularnością zwłaszcza wśród młodych ludzi. Co takiego ich przyciąga do tej prozy? Postanowiłam to sprawdzić za sprawą zbioru opowiadań „Owoce wiśni”. 
Tytuł debiutu prozatorskiego Miry Marcinów związany jest z terminologią pszczelarską. „Bezmatek” jest to taki ul, w którym zmarła pszczela matka. Dla owadów to sytuacja grożąca destabilizacją całego roju. Czy ma to jakieś odniesienie do nas, ludzi? Mira Marcinów zdaje się mówić, że owszem. Nawet wtedy, kiedy jesteśmy tylko we dwie: córka i matka, jeśli tej ostatniej zabraknie, dla osieroconego dziecka zaczyna się trudny czas. Nawet, gdy mowa o dorosłej, a nawet dojrzałej córce. 
Kiedy sięgam po literaturę o charakterze autobiograficznym, natychmiast przywołuję w myślach najwybitniejszych polskich i zagranicznych twórców. Niezależnie od tego czy to będą pamiętniki, czy dzienniki, czy autobiografie, wybór jest naprawdę wielki. Szwedzka autorka, Carolina Setterwall, wydała niedawno książkę „Bądźmy dobrej myśli” o stracie bliskiej jej osoby, co natychmiast nasunęło mi skojarzenie z „Moją walką” Karla Ovego Knausgårda i rzeczywiście można się doszukać pewnych inspiracji. Carolina Setterwall postanowiła opowiedzieć o swoich uczuciach po tym, jak zmarł jej ukochany. 
Wznowienia książek, jakie znalazły się w kanonie literatury, są świetnym pretekstem do sięgnięcia po nie zarówno przez tych, którzy mieli już z danym tytułem do czynienia, jak i dla tych którzy zetkną się z daną powieścią po raz pierwszy. „Szklany klosz” Sylvii Plath wpisuje się w tę tendencję. Powieść została wydana w Wielkiej Brytanii w styczniu 1963 roku. Autorka opublikowała ją pod pseudonimem, jako Victoria Lucas. Miesiąc po publikacji powieści Sylvia Plath popełniła samobójstwo.