Wielu współczesnych polskich pisarzy często przywołuje Wita Szostaka, jako wzór osoby, która perfekcyjnie panuje nad słowem. Trudno nie zauważyć, jak przez lata doceniano kolejne tytuły tego twórcy, który nie tylko zostawiał czytelnika z opowieścią, ale również skłaniał do myślenia nad kwestiami poruszanymi w swoich książkach. Wit Szostak z pewnością nie tylko potrafi panować nad formą, ale również nad przesłaniem. Czy jednak po lekturze „Suchych strugach” będę w stanie nadążyć za autorem? Otrzymałam tekst, który trzeba czytać w pełnym skupieniu, a i tak mam wrażenie, że moja interpretacja wciąż jest za płytka. Czytaj dalej
„Suche strugi” – Wit Szostak
Odpowiedz
Czym powinien zajmować się poeta i literaturoznawca? Wzniosłymi sprawami: pisać wiersze o pięknie i miłości, czytać literaturę najwyższych lotów. Tymczasem Myrosław Łajuk zabiera nas na wojnę. Poprzez swoją książkę „Bachmut” pokazuje nam niewygodne obrazy, które często próbujemy odsunąć sprzed oczu, by żyć spokojnie. Przeczytałam ten zbiór reportaży, ale też esejów, za którą ich autor został wyróżniony prestiżową Nagrodą im. George’a Szewelowa. Publikacja została wzbogacona dodatkowo czarno-białymi fotografiami Danyły Pawłowa. „Bachmut” na język polski przełożył Maciej Piotrowski. 
Do sięgnięcia po powieść „Król serce” Lily King skłoniły mnie entuzjastyczne rekomendacje wspominane przez wydawcę. Czy rzeczywiście będzie można uznać ten tytuł za „literacki fenomen”? Podeszłam do sprawy sceptycznie, gdyż nie przepadam za książkami, których główną tematyką jest miłość. Boję się wtedy, że zamiast głębi tematu otrzymam melodramat, czy romans, którego celem jest niepotrzebne igranie na emocjach odbiorców. Nie poznałam również wcześniejszych książek autorstwa Lily King, 
Siri Hustvedt i Paul Auster stanowili niezwykłą parę, ponieważ oboje znani byli dzięki swojej wybitnej działalności pisarskiej. Jednocześnie warto zaznaczyć, że w czasie, gdy oboje pisali, często pojawiały się głosy, że prawdziwą gwiazdą jest Paul, a Siri Hustvedt nie posiada takiego talentu jak jej mąż. Jego uznawano za intelektualistę, a jej pisanie ignorowano czy umniejszano. Jeśli jednak przeczytamy jakąś książkę amerykańskiej pisarki, zobaczymy, jak bardzo jest osadzona w filozofii, współczesnej nauce dotyczącej wielowymiarowego podejście do człowieka. Autorka regularnie publikuje w specjalistycznych czasopismach naukowych z zakresu psychiatrii i neurobiologii. Miałam okazję poznać tylko 
Książka Michela Lauba nie jest nowa. Została wydana w tłumaczeniu Wojciecha Charchalisa w 2020 roku dzięki wydawnictwu Pauza. W Brazylii pojawiła się dużo wcześniej, bo w 2011 roku. W dobie, kiedy książki żyją miesiąc, może trzy, warto zwrócić uwagę na te, które tak szybko nie znikają ze świadomości. A „Dziennik upadku” do takich należy. Co ciekawe, podczas festiwalu Literacki Sopot widziałam wyraźnie, jak ważny jest to tytuł dla wielu czytelników. Świadczy to również o tym, że podejmuje istotny temat, niezależnie na jakim kontynencie mieszkamy. 