Kiedy sięgnęłam po książkę Justyny Kopińskiej, spodziewałam się reportażu o wojnie w Ukrainie i rzeczywiście to otrzymałam. Zaskoczyło mnie jednak, że prócz tekstu o konflikcie, do którego tak wielu już przywykło, dostałam felietony i esej. Nie dotyczą one, tak jak by można sądzić, tylko Ukrainy czy Rosji, ale choć czytanie książek nie jest czynnością zaliczaną matematyczną, to podczas lektury tych tekstów szybko znajdziemy ich wspólny mianownik. Czytaj dalej
„Współczesna wojna” – Justyna Kopińska
Odpowiedz
Nigdy nie byłam w Berlinie, muszę to przyznać, choć po lekturze książki „Berlinowanie. Zapiski z doświadczania miasta” Bernadetty Darskiej czuję, jakby to również było moje miasto. Autorka książki jest profesorką Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego, krytyczką literacką, literaturoznawczynią. Od wielu lat śledzę jej blog 
Przez długi czas Rafał Hetman był dla mnie osobą, która opowiada o literaturze. Czytałam jego recenzje i oglądałam filmy na YouTube. Okazało się jednak, że jest to również autor reportaży. We wrześniu premierę miała jego książka „Las zbliża się powoli. Kto po wojnie mordował w Dębrzynie”. To następny reportaż po wydanej w ubiegłym roku książce „Izbica, Izbica”. Poznałam audiobook, teraz postanowiłam sięgnąć po najnowszą książkę Rafała Hetmana. 
Jeśli myślimy o Ukrainie, to przede wszystkim przychodzą nam do głowy obrazy, które związane są z obecną sytuacją. Sama mam wrażenie, że niewiele wiem o tym kraju, o jego pisarzach, kulturze, historii. Dzieje się tak być może dlatego, że częściej mój wzrok skierowany jest na zachód. Tymczasem Oksana Zabużko w swoim zbioru esejów pokazuje mi, jak wiele ma nam do powiedzenia zarówno o swoim kraju, ale również o kulturze i sytuacji na świecie. 
Agnieszka Graff, polska pisarka, tłumaczka, znana też z aktywnego działania w ruchu feministycznym, w 2002 otrzymała nominację do Nagrody Literackiej Nike za książkę „Świat bez kobiet. Płeć w polskim życiu publicznym”. Dzisiaj możemy sięgnąć po wznowienie, ale właściwe czy po dwudziestu latach te eseje nie zdezaktualizowały się? Okazuje się, że „Świat bez kobiet” to publikacja bardzo potrzebna. Choć przez dwie dekady rzeczywiście wiele się zmieniło, to okazuje się, że sytuacja kobiet wcale nie uległą poprawie. Wystarczy rozejrzeć się, co się wokół nas dzieje. 
Dzięki „Mojej walce” Karl Ove Knausgård zyskał sławę nie tylko w Skandynawii, ale również poza nią. Jedni twierdzą, że jest „norweskim Proustem”, inni widzą w nim pasożyta, który dla sławy wykorzystał rodzinę. Czas pokaże, czy rzeczywiście mamy do czynienia z grafomanem, czy może wybitnym pisarzem. Jeśli jednak czytelnik sięgnie po sześć części dzieła Knausgårda, będzie miał wrażenie, że coś wie na temat jego życia. Autor nie ukrywa wątków biograficznych, wręcz odwrotnie, odsłania się w tej niezwykle obszernej książce, pokazując własne problemy, uczucia, przemyślenia, wady i zalety.