Jednym z ważniejszych współczesnych pisarzy jest Wit Szostak. Nie zwraca uwagi na mody literackie, a idzie własną ścieżką. Zaskoczył czytelników już nie raz. Ostatnio choćby powieścią pt. „Szczelinami”, która została napisana w formie poetyckiej. Pisarz nie stara się przypodobać odbiorcom oraz iść w stronę tego co popularne, a przeciera szlaki i trafia tam, gdzie nikt jeszcze nie był. Za tę niepowtarzalność i wyjątkowość stylistyczną czy formalną bardzo go cenię. Teraz sięgnęłam po najnowszą książkę Wita Szostaka pt. „Rumowiska”. Czytaj dalej
„Rumowiska” – Wit Szostak
Odpowiedz
Sarah Perry jest irlandzką pisarką, którą poznałam dzięki powieści „Wąż z Essex”. Miałam też okazję być na bardzo ciekawym spotkaniu z tą autorką. Na podstawie „Węża z Essex” nakręcono serial. Dla miłośników słowa pisanego ważne jednak jest, że przetłumaczona i wydana została kolejna książka tej pisarki. Nosi tytuł „Melmoth” i w pewnym sensie jest gotycką powieścią grozy. 
Niezbyt często zauważam w swoim doświadczeniu czytelniczym, żeby serię komiksową łączył ilustrator, a nie autor. Nie wiem, czy macie podobne doświadczenia, jednak mnie się to trafia rzadko. Tym razem sięgnęłam po opowieści graficzne dla dzieci w wieku szkolnym, które kochają wiedzieć więcej. Seria „24 godziny…” została zilustrowana przez Laurenta Klinga i on wykonał ilustracje do kilku książek z tej serii, ale nie do wszystkich. Mamy do czynienia z historiami, które zaspokajają ciekawość młodych odbiorców, ich potrzebę wiedzy, ale jest w tych komiksach coś jeszcze. 
Co łączy rok 1920 i 2020? Już na pierwszy rzut oka to klamra wiążąca ze sobą sto lat. Isabel Allende postanowiła wpleść w te lata opowieść o Violecie, tytułowej bohaterce swojej najnowszej książki. Kiedy sięgam po historie napisane przez tę amerykańską pisarkę, liczę na opowieść niezwykłą, choćby z tego powodu, że pochodzącej z zupełnie innej części świata. Na co dzień nie przyglądam się rzeczywistości z perspektywy Chile. Teraz mam okazję poznać historię kobiety, która właśnie z tym krajem będzie związana przez całe swoje długie życie. 
Podróż ma dla mnie kształt samochodu. Jeszcze parę dekad temu wcale nie było to takie oczywiste, gdyż przemieszczano się przede wszystkim pociągami. Co to ma wspólnego z książkami? Otóż, kiedy sięgam po kolejne nowe tytuły napisane przez Jaroslava Rudiša, widzę natychmiast jego wielkie zainteresowanie koleją. Motywy dworców, pociągów, podróżowania koleją pojawiały się w jego komiksach, powieściach, krótkiej formie, a teraz w autobiograficznym eseju pt. „Stacja Europa Centralna”. Skąd się wzięła ta fascynacja? Jak się łatwo domyślić, na pewno nie z próżni. 
Kochamy ładne obrazki. Nie powinno nas dziwić zatem, że sukces odniosły te media społecznościowe, w których rzeczywistość jest ładniejsza, niż przeciętnie. Uśmiechnięte i atrakcyjne twarze, niebieskie niebo, cudowne widoki, niepowtarzalne wschody i zachody słońca. Anna Musiałówna, choć jest znaną fotoreporterką, mogłaby nie odnieść sukcesu w tych mediach, ponieważ jej zdjęcia opisywały (i opisują) prawdziwą rzeczywistość. Niestety nie zawsze kolorową. Dlaczego? Odpowiedź na to pytanie znajdziemy we wspomnieniowej książce „Z drugiej strony szkła. Autoportret fotoreporterki”.