Siri Hustvedt i Paul Auster stanowili niezwykłą parę, ponieważ oboje znani byli dzięki swojej wybitnej działalności pisarskiej. Jednocześnie warto zaznaczyć, że w czasie, gdy oboje pisali, często pojawiały się głosy, że prawdziwą gwiazdą jest Paul, a Siri Hustvedt nie posiada takiego talentu jak jej mąż. Jego uznawano za intelektualistę, a jej pisanie ignorowano czy umniejszano. Jeśli jednak przeczytamy jakąś książkę amerykańskiej pisarki, zobaczymy, jak bardzo jest osadzona w filozofii, współczesnej nauce dotyczącej wielowymiarowego podejście do człowieka. Autorka regularnie publikuje w specjalistycznych czasopismach naukowych z zakresu psychiatrii i neurobiologii. Miałam okazję poznać tylko „Świat w płomieniach” Siri Hustved, ale po lekturze tej książki, przestałam się zastanawiać, dlaczego pisarka jest stawiana za swoim mężem. Odpowiedź znalazłam w treści powieści, ponieważ pokazuje nam, jak są traktowane kobiety, jako twórczynie w dziedzinie literatury, ale również w szeroko pojętej sztuce. Czytaj dalej
„Księga duchów” – Siri Hustvedt
Odpowiedz
Książka Michela Lauba nie jest nowa. Została wydana w tłumaczeniu Wojciecha Charchalisa w 2020 roku dzięki wydawnictwu Pauza. W Brazylii pojawiła się dużo wcześniej, bo w 2011 roku. W dobie, kiedy książki żyją miesiąc, może trzy, warto zwrócić uwagę na te, które tak szybko nie znikają ze świadomości. A „Dziennik upadku” do takich należy. Co ciekawe, podczas festiwalu Literacki Sopot widziałam wyraźnie, jak ważny jest to tytuł dla wielu czytelników. Świadczy to również o tym, że podejmuje istotny temat, niezależnie na jakim kontynencie mieszkamy. 
Eduardo Mendoza należy do tych pisarzy, którzy stawiani są często na górnych półkach literackich. Zresztą laureata prestiżowej Nagrody Cervantesa wyobrażamy sobie przede wszystkim jako twórcę piszącego teksty górnolotne i arcypoważne. Tymczasem najnowsza powieść Mendozy pt. „Trzy zagadki dla Organizacji” stanowi powrót do stylu, który ucieszy fanów bezimiennego fryzjera damskiego. 
Kiedy lato zmierza ku końcowi, chciałabym je na jakiś czas zatrzymać, albo sprawić przynajmniej, by czas płynął nieco wolniej. Jeszcze tyle książek zostało do nadrobienia, tyle spraw do załatwienia, czy choćby złapania jeszcze kilku ciepłych promieni słońca, pełnych beztroskich chwil. Tove Jansson w swojej „Księdze lata” udało się to zrobić, gdyż zamyka jak w szklanej kuli letnie życie pewnej rodziny. Znana jako autorka cyklu o „Muminkach” fińska pisarka pisała również dla dorosłych, nie tylko kreśląc słowa na papierze, ale również tworząc jako malarka, czy rysowniczka. Teraz możemy sięgnąć po wznowienie książki napisanej przed laty, a przełożonej na język polski 42 lata temu. Teraz otrzymujemy „Księgę lata” w przekładzie Haliny Thylwe nakładem wydawnictwa Czarne w serii „nowa klasyka”. 
Wakacje sprzyjają wyjazdom, jest więcej wolnych chwil, co dla mnie oznacza, że można wrócić do ulubionych opowieści czy cykli, także tych dziecięcych. Po lekturze jedenastej części „POPR-ańców”, sięgnęłam po kolejną: „Magię przytulania”. Co ciekawe, tematyka okazała się nieco inna niż zwykle. Tym razem grupa zwierzaków ratowników działa podczas wyjazdu urlopowego, choć ich wsparcie będzie polegało na czymś innym, niż zazwyczaj.