Lubię krótkie formy, więc zainteresowała mnie seria „Opowiadania amerykańskie” Wydawnictwa Czarne. Dostępne są w niej na razie trzy tytuły. Wydawca podaje, że w serii pojawiać się będą ważne współczesne debiuty i zbiory powstałe przed laty. Dlaczego są tu tylko teksty amerykańskie? Twórcy serii piszą: „Opowiadania są gatunkiem narodowym Ameryki, jej rdzeniem, nerwem, pulsem. Precyzyjne i gęste, znakomicie opisują rzeczywistość (a czasem nadrzeczywistość), chwytają historie i obrazy. Dla literatury są tym, czym jazz dla muzyki”. Trudno przejść obojętnie obok takiego zdania, więc jak tylko miałam okazję sięgnęłam po zbiór pt. „Sekretne życie pobożnych kobiet” Deeshy Philyaw. Mamy do czynienia z debiutancką książką tej autorki, ale łatwo się domyślić, że w USA opowiadania nie przeszły bez echa. Czytaj dalej
„Sekretne życie pobożnych kobiet” – Deesha Philyaw
4
Kiedy sięgnęłam po zbiór opowiadań Michała Hildebrandta pt. „Przepłynąć wpław szaleństwo”, zorientowałam się, że nie wiem nic o ich autorze. Nie wiedziałam, że ten pochodzący z Brodnicy twórca ma na koncie tomik poezji o intrygującym tytule „Średniego na cienkim papierze z ostrym sosem poproszę”. Łatwo się domyślić, że nie miałam pojęcia, z jakim rodzajem prozy będę miała do czynienia. 
Osmau Dazai urodził się na początku XX wieku, a jednak do dzisiaj jest autorem, po którego bardzo chętnie sięgają czytelnicy. Co sprawiło, że japoński pisarz wciąż jest tak popularny? Może spowodował to jego niekonwencjonalny styl życia? Faktem jest, że w 1948 roku popełnił samobójstwo, choć nie miał jeszcze nawet czterdziestu lat. Twórczość Osamu Dazaia cieszy się sporą popularnością zwłaszcza wśród młodych ludzi. Co takiego ich przyciąga do tej prozy? Postanowiłam to sprawdzić za sprawą zbioru opowiadań „Owoce wiśni”. 
Jeśli uwielbialiście w dzieciństwie mity, to z pewnością zauważyliście, że częściej ukazywane są one z męskiej perspektywy. A jednak bogiń, nimf czy innych istot żeńskich w mitologii nie brakuje. Jest ich co najmniej tyle, co bohaterów płci męskiej. Zawsze zastanawiały mnie te istoty, których głosy nie zostały przedstawione. Co mogła myśleć i czuć taka Penelopa, Pazyfae, albo Echo? Często wiemy, co zrobiły, ale nie wiemy dlaczego. Teraz jednak możemy poznać ich perspektywę. Wystarczy sięgnąć po zbiór „Ziarno granatu. Mitologia według kobiet”. 
Joanna Bator jest laureatką Nagrody Literackiej „Nike”. Niedawno wydana została jej najnowsza książka „Ucieczka niedźwiedzicy”. Czytelnicy, którzy polubili wydaną w ubiegłym roku powieść „Gorzko, gorzko”, z pewnością ucieszą się, że ten tytuł w jakimś stopniu związana jest z poprzednią historią. Przede wszystkim trzeba podkreślić, że „Ucieczka niedźwiedzicy” to zbiór 16 opowiadań. Im jednak bardziej będziemy zagłębiali się w te historie, odkryjemy, że są z sobą mocno związane. W jaki sposób? 
Książka „Białe noce” zaliczana jest do debiutów prozatorskich. Tymczasem Urszula Honek z literaturą ma wiele wspólnego, ale jako autorka poezji. Do tej pory wydała zbiory poezji „Sporysz”, „Pod wezwaniem” i „Zimowanie”. „Białe noce” to zbiór opowiadań, choć bohaterowie oraz miejsce będą się powtarzać w tekstach, a czytelnik może ułożyć sobie całą tę historię z otrzymanych kawałków tak, jak w powieści.