Grecja nie kojarzy nam się ze zbrodniami, a miło spędzonym czasem urlopu. Jest to jeden z krajów, który Polacy odwiedzają podczas urlopu. Nic dziwnego, ponieważ właśnie w Grecji można liczyć na ciepłe i słoneczne dni i to nie tylko latem. Kiedy jednak mowa o literaturze gatunkowej, to autorzy greccy nie kojarzą mi się z kryminałami. Tu zdecydowanie dominują Skandynawowie. Tyle że chyba w każdym większym i mniejszym kraju znajdziemy pisarzy, którzy zajmują się właśnie tym gatunkiem. Grecy również nie mają sobie nic do zarzucenia. Przekonać się o tym można sięgając po zbiór „Fonos. Zbrodnia po grecku”. Czytaj dalej
„Fonos. Zbrodnia po grecku” – antologia opowiadań
Odpowiedz
Zazwyczaj sięgam po nowości książkowe, ale mam też wiele swoich ulubionych tytułów, po które chętnie wracam. Niekiedy potrzebuję pretekstu, by przypomnieć sobie wybitnych klasyków. Do opowiadania „Stary człowiek i morze” Ernesta Hemingwaya powracam przy okazji omawiania lektury z uczniami. Tym razem powód sięgnięcia po książkę był zupełnie inny, a mianowicie nowe tłumaczenie tekstu. Wydawnictwo Marginesy postanowiło wznowić dzieła noblisty, powierzając przekład Kai Gucio. 
Kelly Barnhill znana jest w Polsce, jako autorka powieści dla młodzieży. „Dziewczynka, która wypiła księżyc” oraz „Syn wiedźmy” zyskały sporą popularność w tej grupie. Tym razem jednak Wydawnictwo Literackie postanowiło dać czytelnikom zbiór opowiadań dla dorosłych, choć „młodym dorosłym” też powinna przypaść do gustu. „Straszliwe młode damy i inne osobliwe historie” trafiły na listę bestsellerów. „New York Timesa”, a sama Kelly Barnhill doczekała się kilku ważnych nagród za swoją twórczość. 
Najnowsza książka Dominiki Słowik nosi tytuł „Samosiejki”. Tym razem laureatka Paszportu „Polityki” napisała zbiór opowiadań. Są to historie niezależne od siebie, nie łączą się w jedną całość, ale kiedy się przyjrzymy tym tekstom, okaże się, że mają ze sobą wiele wspólnego. Podpowiedzią okazuje się sam tytuł książki, nad jego znaczeniem warto zastanowić się głębiej. Powieści „Zimowla” i „Atlas: Doppelganger”, przyniosły rozgłos Dominice Słowik. Myślę, że „Samosiejki” również okażą się ważne dla czytelników. 
Najnowsza książka George’a Saundersa, po którą mogą sięgnąć polscy czytelnicy, wcale nie jest taką świeżynką. Na „Sielanki” trzeba było czekać ponad dwadzieścia lat. W USA zbiór został wydany w 2000 roku. Wydaje się, że po takim czasie książka mogłaby stracić co nieco ze swojej świeżości, ale nic bardziej mylnego. Okazuje się, że historie zebrane w tym zbiorze opowiadań są aktualne i czytając je ani przez chwilę nie zastanawiamy się nad tym, kiedy powstały. Nie ma to żadnego znaczenia. Warto dodać, że „Sielanki” poznajemy dzięki przekładowi Michała Kłobukowskiego. 
Literatura to nie tylko powieści, ale właśnie one są najczęściej wydawane, bo najlepiej się sprzedają. Coraz rzadziej sięgam po poezję czy dramaty. A przecież lubię poznawać różne gatunki i rodzaje literackie. Podobnie ma się rzecz z opowiadaniami. One także rzadziej trafiają do księgarń. Dzieje się tak z wielu powodów, ale bardzo mnie cieszy, kiedy do moich rąk trafia zbiór krótkich tekstów prozatorskich. Jeśli są one dobrze napisane, to tak jakbym się delektowała pysznym posiłkiem, który spożywam małymi kęsami, by dłużej czerpać z tego radość. „Ulotne” Joanny Olczak to właśnie zbiór opowiadań. Zauważyłam, że w Wydawnictwie Seqoja bardzo często pojawiają się takie zbiory.