O Irenie Sendlerowej słyszał chyba każdy. Nic dziwnego, ponieważ kobieta z narażeniem życia ratowała żydowskie dzieci w czasie II wojny światowej. W związku z tym uznano ją Sprawiedliwą wśród Narodów Świata, uhonorowano Orderem Orła Białego i Orderem Uśmiechu. Choć przez wiele lat nie było o niej głośno, to w 1999 roku postawę Ireny Sendlerowej rozsławiły uczennice ze Stanów Zjednoczonych, które napisały i wystawiły sztukę „Życie w słoiku”. Dziesięć lat później na podstawie życiorysu Ireny Sendlerowej powstał film w reżyserii Johna Kenta Harrisona pt.”Dzieci Ireny Sendlerowej”. W tej hollywoodzkiej produkcji rolę tytułowej bohaterki zagrała Anna Paquin. Czytaj dalej
„Sendlerowa. W ukryciu” – Anna Bikont
5
Budowanie relacji w małżeństwie, opartych na miłości, szacunku i zrozumieniu a potem we własnej rodzinie, nie jest łatwym zadaniem. Każda zakochana para powinna mieć świadomość, że związek to pewien proces. Coś, co ewoluuje. Jonathan Safran Foer w powieści „Oto jestem” postanowił stworzyć portret rodziny Julii i Jacoba. Pary, która po szesnastu wspólnie spędzonych latach, zaczyna dojrzewać do rozstania. Amerykański pisarz pokaże czytelnikom również szerszą perspektywę. Podczas lektury dostrzeżemy problemy związane z kwestią tożsamości, wiary, rozpadu starego świata. 
Twórczość Jakuba Małeckiego zaczęłam poznawać od przeczytania jego świetnej powieści pt.
Stefanie Zweig urodziła się w Głubczycach. Dzisiaj jest to miasto należące do Polski, położone w województwie opolskim. Kiedy na świat przyszła Stefanie, był rok 1932. Głubczyce znalazły się we władaniu niemieckim, ponieważ jedenaście lat wcześniej w wyniku plebiscytu górnośląskiego za Niemcami opowiedziała się większość głosujących. Okazało się to bardzo istotne dla żydowskiej rodziny przyszłej pisarki. Rodzice Stefanie wyjechali wraz z córką w 1938 roku do Kenii. 
Nikomu nie trzeba przedstawiać Juliana Tuwima. Każde dziecko zna tego poetę, nie z imienia i nazwiska, a z jego wierszy. Jednak znacznie mniej osób słyszało o jego siostrze, Irenie. Wprawdzie „Kubusia Puchatka” napisał A. A. Milne, ale właśnie Irena Tuwim go przetłumaczyła. Dzięki niej mamy taki a nie inny tytuł, kultowe zdania, które wielu dorosłych potrafi przytoczyć z pamięci. Adaptacja w tej wersji spodobała się wielu pokoleniom, ale inna wersja tłumaczenia pt. „Fredzia Phi-Phi” się nie przyjęła. 
Psalm 44 znajduje się w biblijnej „Księdze Psalmów”. Ten utwór lamentacyjny przypisuje się Synom Koracha. Kiedy sięgniemy po psalm, zobaczymy naród Izraela odrzucony przez Boga. Ludzi, którzy nie wiedzą dlaczego Stwórca się od nich odwrócił, ale wierzą, że mimo iż Bóg nie ingeruje w ich sprawy, mogą Mu zaufać. Co prócz tytułu łączy ten starotestamentowy utwór z książką Danilo Kiša, pisarza uważanego za jednego z ważniejszych twórców serbskich? Od niedawna możemy sięgnąć po tłumaczenie jego debiutanckiej powieści pt. „Psalm 44”, która została wydana w 1962 roku.