Muzyka jaką słuchamy na co dzień, często towarzyszy nam bezrefleksyjnie. Kiedy jednak zastanawiamy się, czego lubimy słuchać i zaczynamy przyglądać się temu bliżej, utwory muzyczne przestają być tłem. Okaże się, że mają wiele wspólnego z literaturą, bo zmuszają nas do refleksji i wywołują w nas emocje. Podobnie bywa z życiem niektórych artystów. Ich burzliwe doświadczenia mogą stać się pretekstem do napisania niejednej książki. Amerykańska dziennikarka muzyczna, Holly George-Warren w biografii „Janis. Życie i muzyka” sportretowała artystkę, która odeszła za wcześnie, choć jej gwiazda dopiero zaczęła błyszczeć. Czytaj dalej
„Janis. Życie i muzyka” – Holly George-Warren
Odpowiedz
Nick Bilton znany jest jako pisarz, dziennikarz i scenarzysta. Przez ponad dekadę pracował w „The New York Times” jako reporter i felietonista. Obecnie jest korespondentem specjalnym „Vanity Fair”. Polskim czytelnikom może kojarzyć się z popularną książką „Twitter. Prawdziwa historia o bogactwie, władzy, przyjaźni i zdradzie”. Również tytuł „Król darknetu” stał się głośną książką, trafił na szczyt bestsellerów na liście „New York Times’a”. 
Trudno było mi się oprzeć takiej książce jak „Dziki” Guillermo Arriaga. Przede wszystkim ze względu na to, że autor zabiera do czytelników Do Ameryki. Odbywamy literacką podróż do Meksyku, ale udamy się również do zimnego Jukonu położonego w Kanadzie. Nazwisko pisarza nie będzie również obce miłośnikom takich filmów jak „Amores Perros” czy „21 gramów”. Guillermo Arriaga jest autorem scenariuszy Pamiętam klimat tych przebojów filmowych i ciekawa byłam, czym zaskoczy mnie książka „Dziki”. 
Byłam przekonana, że o ludziach takich jak Marek Kotańskie powstało już wiele książek biograficznych. Dlatego bardzo się zdziwiłam, gdy Przemysław Bogusz, autor książki „Kotan. Czy mnie kochasz?” stwierdził, że napisał pierwszą biografię twórcy Monaru. Dzisiaj pamiętamy przede wszystkim dokonania tytułowego Kotana, ale jakim był człowiekiem? Jaką musiał przejść drogę, jakie pokonać trudności, by osiągnąć tak wiele? W czasach, kiedy o prawdziwych problemach społecznych się nie mówiło, albo wtedy, gdy tak naprawdę trzeba było zaczynać od zera niosąc pomoc narkomanom, czy nosicielom wirusa HIV. 
Co może wróżyć mglisty początek dnia? Dla Very Kvålsvik oznacza walkę z własnymi słabościami, bo taka aura budzi w niej niepokój. Wprawdzie zna drogę do pracy niemal na pamięć, ale nie ma pojęcia, co może skrywać się we mgle. Jednak to, co zobaczy, przerośnie wszystkie jej najgorsze wyobrażenia. Wręcz trudno uwierzyć, że obraz, który ma przed sobą, jest prawdziwy. Głowa wbita na pal stanowi niecodzienny widok. Trudno zatem się dziwić reakcji Very, która na taki makabryczną scenę reaguje głośnym krzykiem. 
Kiedy zechcemy przyjrzeć się bliżej temu, jak zmieniała się kultura, a w tym muzyka w drugiej połowie XX wieku, prędzej czy później będziemy mieli do czynienia z pukiem. Skąd się wziął? Gdzie się narodził? Czy miał wpływ na politykę, na modę, albo sztukę? Na te wszystkie pytania znajdziemy odpowiedź w książce „Please kill me. Punkowa historia punka”. Jej autorami są Legs McNeil oraz Gillian McCain. Pierwsza osoba, którą wymieniłam, to amerykański dziennikarz muzyczny. Właśnie on jest jednym z trzech z założycieli kultowego pisma „Punk”, od tego magazynu wywodzi się nazwa subkultury punkowej. Natomiast Gillian McCain jest kanadyjską poetką, która koordynowała programy poetyckie w nowojorskim kościele św. Marka, w którym występowała choćby Patti Smith.