Należę do tej grupy osób, które nie są w stanie przejść obojętnie obok książek Harukiego Murakamiego. Dwa dni temu premierę miał zbiór opowiadań tego najbardziej popularnego japońskiego pisarza pt. „Pierwsza osoba liczby pojedynczej” w tłumaczeniu Anny Zielińskiej-Elliott. Intrygujący tytuł, zwłaszcza gdy dostrzeżemy ciąg dalszy: „Nie do wiary, prawda? Ale uwierz, Czytelniku, że naprawdę tak było”. Czy damy wiarę, we wszystko, co pisze Haruki Murakami? Czytaj dalej
„Pierwsza osoba liczby pojedynczej” – Haruki Murakami
1
Wkrótce premierę będzie miała powieść pt. „Kobiety z Vardø”, której autorką jest Kiran Millwood Hargrave. Do tej pory tę brytyjską poetkę i pisarkę znałam jako autorkę książek dla młodzieży. Czytałam jej 
Zwyczajne życie przeciętnego człowieka nie wydaje się atrakcyjnym tematem powieści. Mimo to islandzka pisarka, Auður Ava Ólafsdóttir, postanowiła właśnie taką niczym niewyróżniającą się postać obrać na głównego bohatera książki „Blizna”. Autorka była za tę powieść otrzymała Nagrodę Literacką Rady Nordyckiej oraz Islandzką Nagrodę Literacką. Wydawca podaje, że „jej książki nie opisują doniosłych wydarzeń, ale skupiają się na drobiazgach codzienności, którym autorka przygląda się jak pod mikroskopem.” Choć w Polsce wydano tylko „Bliznę”, to po lekturze tej powieści trudno nie zgodzić się z tym zdaniem. 
Jaroslav Rudiš jest nie tylko popularnym i cenionym pisarzem, autorem scenariuszy komiksowych, ale również wokalistą w zespole Kafka Band. Choć tworzy w języku czeskim, w ubiegłym roku wydał powieść po niemiecku pt. „Winterbergs letze Reise”. Miłośnikom literatury nie trzeba wymieniać takich znanych tytułów tego autora, jak „Grandhotel” czy „Koniec punku w Helsinkach”, albo „Cisza w Pradze”. Na wszystkie miłośnicy jego twórczości z pewnością czekali niecierpliwie, podobnie jak na wydany niedawno „Czeski Raj”. 
Rachel Kadish, autorka książki „Ciężar atramentu”, otrzymała za swoją książkę National Jewish Book Awards. Sama okładka przyciąga wzrok ze względu na piękną ornamentykę, kojarzącą się z dawnymi księgami. To nawiązanie okazuje się właściwe, ponieważ mamy do czynienia z powieścią historyczną, która przenosi nas od współczesności po XVII wiek, kiedy kobiety nie mogły swobodnie wyrażać swoich myśli i przelewać ich na papier. To trzecia powieść amerykańskiej pisarki, ale pierwsza przetłumaczona na język polski. Przekładu dokonała Aleksandra Wolnicka. 
Powieści historyczne Elizabeth Chadwick, które czytałam do tej pory osadzone są w czasach średniowiecza, a ich głównymi bohaterkami są zazwyczaj kobiety. Nie takie zwyczajne, a władczynie lub pretendentki do tronu. Trudno sobie wyobrazić tamten świat, zwłaszcza że w kronikach opisywny był z perspektywy mężczyzn. Elizabeth Chadwick pokazuje, że nawet dziewięć wieków temu istniały silne jednostki płci żeńskiej, które potrafiły poradzić sobie w tym męskim świecie i chociaż nie było im łatwo, podejmowały ten wysiłek, przełamując stereotypy.