Pierwsze zdanie powieści jest niezwykle ważne. Właśnie ono pozwala czytelnikowi już od początku zachwycać się danym dziełem. Za jego sprawą odkrywamy, czy dana książka trafia w nasz gust czytelniczy i czy będzie to zachwyt od pierwszej chwili. Jakiś czas temu wydano powieść „Piękno to bolesna rana”. Napisał ją Indonezyjczyk, Eka Kurniawan, ale na język polski przetłumaczona została z angielskiego. Łatwo się domyślić, że już początek książki bardzo mnie zaintrygował. Zaczyna się ona od następujących słów: „Pewnego pięknego popołudnia, w marcu, Dewi Ayu wstała z grobu, w którym przeleżała dwadzieścia jeden lat.” (s. 7). Czytaj dalej
„Piękno to bolesna rana” – Eka Kurniawan
6
Najpiękniejszy raj, to ten utracony. Kiedy wracamy pamięcią do dzieciństwa, często je idealizujemy, chcemy pamiętać to, co dobre. Dom rodzinny może być takim fundamentem, który staje się podstawą dla naszych wspomnień. Może przypominać o szczęśliwych chwilach z przeszłości. Ale co się stanie, kiedy go utracimy? Kiedy dom z dzieciństwa zniknie z powierzchni ziemi, a wraz z nim miejscowość, w której mieszkaliśmy? Czy wtedy przypadkiem nie poczujemy się wykorzenieni, pozbawieni czegoś bardzo istotnego, bo części samych siebie? 
Po świetnej książce Magdaleny Grzebałkowskiej na temat roku 
Inspiracją dla Petera Krištúfka, słowackiego pisarza i poety, z pewnością była istniejąca naprawdę rezydencja Francisca Goi, malarza, który utracił słuch oraz cierpiał na liczne dolegliwości. Siedzibę Goi nazywano „Domem głuchego”. Taki sam tytuł nosi książka Petera Krištúfka. W swojej hiszpańskiej rezydencji malarz stworzył niezwykłe dzieła. Na ścianach we wnętrzu domu namalował cykl czternastu tzw. „czarnych obrazów”. Dzieł niesamowitych, o pesymistycznym nastroju i mrocznej tematyce. Po latach przeniesione zostały one ze ścian na płótna, samą rezydencję zburzono. Jest kwestią dyskusyjną, czy stary i niesłyszący malarz chciał, by jego obrazy trafiły na widok publiczny. Podczas lektury książki Petera Krištúfka, zobaczymy co mają ze sobą wspólnego te dzieła. 
Często nam się wydaje, że jesteśmy ekspertami od Rosji. Wszak nasz kraj graniczy z tą potęgą, że nie wspomnę o historii. Rosyjską duszę opisywali jednak najlepiej sami Rosjanie. Czy zatem wrażenia z podróży do Związku Radzieckiego John Steinbecka mogą być w jakiś sposób odkrywcze dla nas? Biorąc pod uwagę, że autor książki i słynny fotograf dotarli tam, gdzie niewielu ludzi z Zachodu, była to ważna wyprawa. Zabiera nas bowiem do kraju ogarniętego stalinizmem, w czasy zimnej wojny. Warto zatem zobaczyć ten kraj i jego mieszkańców ukazanych w „Dzienniku podróży do Rosji”. 
Opowiadanie jako gatunek literacki, nie należy moim zdaniem do łatwych form. Przede wszystkim dlatego, że musi być świetnie skonstruowane, by przemówić do czytelnika. Wymaga od autora wielu umiejętności, przede wszystkim precyzji w wyrażaniu myśli. W niewielu słowach należy zawrzeć cały świat przedstawiony, a oprócz tego jako czytelnik, chciałabym być zaskakiwana oraz zmuszana do refleksji. Nie tak dawno temu mistrzynię tego gatunku, Alice Munro, doceniono literackim Noblem. Yiyun Li jest pisarką amerykańską, pochodzącą z Chin. Debiutowała w 2005 roku i w ciągu dekady zdążyła zdobyć uznanie i wiele prestiżowych nagród.