Kochamy ładne obrazki. Nie powinno nas dziwić zatem, że sukces odniosły te media społecznościowe, w których rzeczywistość jest ładniejsza, niż przeciętnie. Uśmiechnięte i atrakcyjne twarze, niebieskie niebo, cudowne widoki, niepowtarzalne wschody i zachody słońca. Anna Musiałówna, choć jest znaną fotoreporterką, mogłaby nie odnieść sukcesu w tych mediach, ponieważ jej zdjęcia opisywały (i opisują) prawdziwą rzeczywistość. Niestety nie zawsze kolorową. Dlaczego? Odpowiedź na to pytanie znajdziemy we wspomnieniowej książce „Z drugiej strony szkła. Autoportret fotoreporterki”. Czytaj dalej
„Z drugiej strony szkła. Autoportret fotoreporterki” – Anna Musiałówna
Odpowiedz
Należę do pokolenia ludzi, którzy jeszcze załapali się na wielką modę na literaturę iberoamerykańską w Polsce. Jako osoba wkraczająca w dorosłość byłam zafascynowana prozą Julio Cortázara czy Gabriela G. Márqueza. Oczywiście tych nazwisk było znacznie więcej, ale wśród nich brakowało kobiet. Nie za bardzo byłam tego świadoma, dopóki nie trafiłam na powieści Isabel Allende. Nawet po latach lubię wracać do pierwszych tytułów jej autorstwa. Czekam też na nowe publikacje Isabel Allende. Dlatego niedawna premiera książki „Kobiety mojej duszy” nie mogła umknąć mojej uwadze. 
A gdyby tak rzucić wszystko i zamieszkać w szafie? Spędzać życie na wzór Diogenesa, choć nie w beczce, a w meblu z Ikei, wyprodukowanym przez polskich stolarzy. Co może doprowadzić człowieka do podjęcia takiej decyzji? Dzięki książce pt. „W szafie” Terezy Semantowej, możemy się nad tym zastanowić. Powieść to debiut literacki czeskiej pisarki, absolwentki dramaturgii i scenopisarstwa, a także języka niemieckiego. 
Nie każdy z nas słyszał o wstrząsających wydarzeniach, jakie miały miejsce w menonickiej społeczności Manitoba w Boliwii. W latach 2005-2009 dochodziło tam do gwałtów na kobietach, a nawet kilkuletnich dziewczynkach. Ofiarom wmawiano, że same na siebie sprowadziły karę za popełnione przez siebie grzechy. Te zdarzenia zainspirowały Miriam Toews do napisania powieści pt. „Głosy kobiet”. W ten sposób powstała niewielka pod względem objętości, ale ważna książka o naturze zła i możliwości walki z nim. 
Laureatka Literackiego Nobla za 2018 rok nie musi pisać na czas, by zwrócić uwagę na swoją twórczość. Miłośnicy prozy Olgi Tokarczuk nie mogli się jednak doczekać najnowszej powieści pisarki. Dlatego informacja o premierze książki „Empuzjon. Horror przyrodoleczniczy” szybko obiegła kraj i wielu ludzi czyta książkę, albo zapowiada lekturę powieści. Mnie również taka wspaniała wiadomość bardzo ucieszyła i zaczęłam ją czytać, jak tylko znalazłam chwilę. Piękna okładka (zaprojektowana przez wspaniałą ilustratorkę Joannę Concejo) przyciągnęła mój wzrok i zdziałała wręcz hipnotyzująco. Co jednak znalazłam wewnątrz? 
Dawno już nie sięgałam po książki Manueli Gretkowskiej. Kiedy w księgarniach pojawiła się powieść „Mistrzyni”, postanowiłam sięgnąć po ten tytuł. Pisarkę do napisania tej książki zainspirowała żyjąca w XIX wieku Lucyna Ćwierczakiewiczowa. Kobieta, która była osobą znaną i popularną w swojej epoce. Co przyczyniło się do osiągnięcia tak wielkiego sukcesu? By się tego dowiedzieć, można sięgnąć po biografię „Pani od obiadów. Lucyna Ćwierczakiewiczowa. Historia życia” Marty Sztokfisz. Manuela Gretkowska postanowiła opowiedzieć o tej kobiecie, posługując się konwencją powieściową.